hemin ağac böyüyüb qol-budaq atacaq, bar getirecek, her ilin hansı aprel seherindese çiçek açacaq. Ya da birce vüsal gecesinde kiminse üzü, çiyinleri, gözleri, bax, lap ele bu çiyinler, bu gözler yaranıb, sonralar dünyanın hansı nöqtesindese milyonların arasında itib-batacaq ve günlerin bir günü, soyuq noyabr gecesinde, Parisde, «de Alma» körpüsünün üstünde ona rast gelecek...
– Niye her şey geceler olur, Ravik?
– Ona göre ki... Yaxın gel, ezizim, ey menim dehşetli yuxuların çenginden qopardığım, aylı çemenlerin qoynunda tapdığım meleyim, yaxın gel... he, ona göre ki, gece de, yuxu da satqındır. Yadındadırmı, bu gece bir yerde yatdıq. Ele yaxın yatdıq ki, yalnız insanlar bele yaxın yata bilerler. Üz-gözümüz, bütün bedenimiz birleşdi, fikirlerimiz, nefeslerimiz bir-birine qarışdı. Sonra yuxu asta-asta aramıza girdi. Evvelce bomboz, göze görünmeyen bir leke kimi geldi, sonra cüzam xesteliyi teki beynimize, qanımıza işledi, damcı-damcı şüurumuza çilendi, gözlerimizi yumdu ve axırda bizi ayırdı. Heremiz qaranlıq bir kanala düşüb üzdük, tanımadığımız yerlere gedib çıxdıq, başımıza neler geleceyini bilmedik... Men ayılan kimi sene baxdım, gördüm ki, yatırsan. Ancaq çox uzaqlarda idin, itirmişdim seni... Menden xeberin yox idi... Ele yere getmişdin ki, elim çatmırdı...– Ravik onun elinden öpdü. – Bu nece mehebbetdir ki, her gece yuxu seni menim elimden alır?!
– Men ki sene sığınıb yatmışdım. Yanındaca uzanmışdım... Qollarının arasındaca....
– Yox, sen yad bir ölkede idin. Yanımda uzanmışdın, ancaq özün uzaqlarda idin. Belke de, gedib Siriusa çıxmışdın. Sen gündüzler çıxıb gedende bele olmur. Çünki hara getdiyini bilirem. Bes geceler?
– Yanında idim...
– Yox, yanımda deyildin. Yanımda uzanmışdın, ancaq özün yox idin. Adam, şüurun nezareti iten bir alemden nece qayıtdığını bilmir. Özünün xeberi olmur, başqalaşıb qayıdır.
– Sen de elesen.
– He, men de eleyem. Qedehi bura ver, men boş-boş danışıram, sen ise içirsen.
Joan qedehi ona uzatdı:
– Yaxşı ki, ayıldın,

<< 1 ... 165 166 [167] 168 169 ... 402 >>