Ravik. Sağ olsun ay! O olmasaydı, indi yatırdıq, bir-birimizden xeberimiz yox idi. Ya da hansımızınsa qelbine ayrılıq toxumu düşerdi. Axı özümüzden xeberimiz yox idi! O da yavaş-yavaş, gizli-gizli cücerer, boy atar, böyüyer ve günlerin birinde...
Ravik astadan güldü:
– Bele şeyler senin beynine batmaz... Düz demirem, Joan?
– Eledir. Bes senin?
– Menim de. Ancaq, görünür, nese var, ona göre de fikir vermirik. İnsanın böyüklüyü de ele bundadır.
Joan yene güldü:
– Men bele şeylerden qorxmuram. Ona göre ki, bedenimize arxayınam. Onlar ne istediklerini her cür zirzibille dolmuş başımızdan yaxşı bilir.
Ravik qedehi başına çekdi:
– Yaxşı, o da düzdür, – dedi.
– Bundan sonra yatmasaq ne olar?
Ravik şüşeni ayın gümüşü rengli işığına tutdu. Kalvados yarıdan geçmişdi.
– Az qalıb, – dedi. – Her halda, çalışarıq.
Şüşeni çarpayının yanındakı balaca stolun üstüne qoydu, sonra geri dönüb Joanın üzüne baxdı:
– Sen bütün kişilerin arzuladığı bir qadınsan, Joan! Hele bir az da artıqsan, heç bir tesevvüre sığmazsan.
– Yaxşı, Ravik, onda gel her gece oyanaq. Sen geceler başqa adam olursan.
– Yaxşı oluram?
– Başqa cür olursan. Geceler adamı lap mat qoyursan, ele bil, sehirli bir alemden qayıdırsan...
– Gündüzler bele olmuram?
– Hemişe yox... herden olursan.
– Yaxşı etirafdır. Ancaq iki-üç hefte evvel bunu deye bilmezdin.
– Yox. Onda seni yaxşı tanımırdım.
Ravik diqqetle onun üzüne baxdı. Bu sözlerin semimiliyine söz ola bilmezdi. Joanın doğru sözü idi ve ele bilirdi ki, bele de olmalıdır. Ne Ravikin üreyine toxunmaq, ne de onu heyretlendirmek üçün demişdi...
– Ele ise işlerimiz yaxşı olacaq.
– Neye göre?
– Bir-iki hefteden sonra meni daha yaxşı tanıyacaqsan, lap adileşeceyem.
– Menim kimi olacaqsan. – Joan güldü.
– Senin kimi yox.
– Niye?
– Bunun cavabını elli min il tarixi olan bioloji inkişaf vere biler. Mehebbet qadını ağıllandırır, kişini ise dayazlaşdırır.
– Sevirsen meni?
– He...
– Bunu yaman az deyirsen! – Joan gerneşdi.
«Qarnı tox pişikdir, –

<< 1 ... 166 167 [168] 169 170 ... 402 >>