Ravik üreyinden keçirdi. – Qarnı doyub, bilir ki, ovu elinden qaça bilmez...» Ve dedi:
– Herden, az qalır seni pencereden atam.
– Bes niye atmırsan?
Ravik onun üzüne baxdı.
– Doğrudan atarsan? – Joan dikeldi.
Ravik cavab vermedi. Joan tezeden uzandı:
– Kimise öldür ki, onu çox sevirsen? Çox sevdiyin üçün kimise öldürerler?
Ravik şüşeni götürdü:
– Perverdigara, – dedi, – günahım ne idi? Bu sözleri eşitmek üçünmü ayıldım?
– Düz demirem?
– Düz deyirsen. Bu, qondarma şairler ve qadınlar üçündür, onların başına bele şey gelmez.
– Bele iş görenlerin de...
– Qoy sen deyen olsun.
– Bele iş görerdin?
– Boş-boş danışma, Joan, ele şeyler menim elimden gelmez. Onsuz da çox adamın qanına bais olmuşam. Hem heveskar, hem de peşekar kimi. Yeni esger kimi de öldürmüşem, hekim kimi de... Öldürenin qazancı nifret, biganelik ve bir de heyata ehtiram olur. Ondan heç kes xeyir görmeyib. Peşekar qatil de sevenden sonra adam öldüre bilmez. Ölüm onda gülünc ve menasız olardı. Ancaq o heç vaxt gülünc, menasız olmaz. Bunlar hamısı kişi işidir, qadınlara aid deyil... – Ravik sözüne bir az ara verdi. – Gör neler danışırıq? – deyib ona teref eyildi: – Bes sen menim nehayetsiz seadetim, hem dumanlı, hem de parlaq heyat eşqim deyilsenmi?! Gel seni öpüm! Bu vefasız heyat heç vaxt bele şirin olmayıb...

XVI


İşıq! Yene işıq. Ele bil, gömgöy denizin mavi sema ile birleşdiyi üfüqden dümağ köpük yağırdı, hem şişir, hem sengiyirdi, gah parıldayır, gah da berq vururdu. Bu cür parıldamaq, bu cür sayrışmaq, göylerin qoynunda bu cür süzmek ulu bir seadet deyildimi? «Joana bax, ele bil, başına nur elenib, tamam işığa qerq olub...–Ravik üreyinden keçirdi. – Gör çiyinlerine nece çilenir! Ele bil, süddür, güneşin saçaqlarından toxunmuş ipekdir. Bele işıqda heç kes çılpaq qalmaz, onun özü ele paltardır. Deniz özünü qayalara çırpan kimi, o da adamın derisine deyib geri qayıdır. Köpüklenmiş işıq, göz yaşı kimi

<< 1 ... 167 168 [169] 170 171 ... 402 >>