dupduru sel, dümağ dumandan biçilmiş nazik paltar...»
– Neçe gündür buradayıq, Ravik?
– Sekkiz.
– Ancaq, ele bil, sekkiz ildir... Düz demirem?
– Yox. Ele bil, sekkiz saatdır. Daha doğrusu, üç min il sekkiz saatdır. Düz üç min il bundan evvel indi durduğun yerde Etrüsk qebilesinden olan genc bir qız da senin kimi dayanıbmış. Onda da Afrika terefden bele külek esir, onu qoynuna alıb denizin o tayına aparır...
Joan gelib qayanın üstünde onunla yanaşı oturdu:
– Parise ne vaxt qayıdırıq?
– Ona bu axşam kazinoda baxarıq.
– Bir şey udmuşuq?
– Bir az...
– Sen ele oynayırsan ki, ele bil, ömrün boyu qumar oynamısan. Ne bilim, belke de, oynamısan... Axı, senin keçmişin barede men heç ne bilmirem. Bes qumarxananın xidmetçisi seninle niye herbi zavod sahibi kimi görüşdü?
– Meni hansı herbi zavod sahibi ilese deyişik salmışdı.
– Düz demirsen, sen de onu tanıdın.
– Nezaket xatirine özümü ele gösterdim ki, guya, tanıyıram.
– Axırıncı defe burada ne vaxt olmusan?
– Bilmirem. Deyesen, lap çoxdan olmuşam. Ne yaman qaralmısan, Joan?! Ancaq yaxşı yaraşır sene!
– Onda, gerek, hemişelik burada qalam.
– Qalmazsan?
– Hemişelik yox. Ancaq bu cür yaşamağı hemişe isterdim. – O, saçlarını geri atdı. – Yeqin, üreyinde mene yüngül deyirsen... Ele deyil?
–Yox.
Joan gülümseyib üzünü ona tutdu:
– Özüm de bilirem ki, yüngüllükdür, ezizim. Ancaq bizim bu lenete gelmiş heyatımızda yüngüllükler azmı olub? Müharibe, aclıq, dağıntı, inqilab, inflyasiya ne qeder istesen olub. Ancaq heç vaxt bir tike inam, rahatlıq, sakitlik, boş vaxtımız olmayıb. Hele deyirsen, bir müharibe de gelir. Valideynlerimiz bizden rahat yaşayıblar, Ravik.
– Eledir.
– Heyat adama birce defe verilir. O da çox qısa olur, tez qurtarır. – O, ellerini isti qayanın üstüne qoydu. – Men balaca adamam, Ravik, bele tarixi keşmekeşlerden baş çıxara bilmerem. İsteyirem, xoşbext olum. İstemirem, her şey bele çetin, bele ağır olsun. Özge dileyim yoxdur.
– Bunu kim istemir, Joan?
– Sen de?
– Elbette.
«Maviliye bax! –

<< 1 ... 168 169 [170] 171 172 ... 402 >>