Ravik üreyinden keçirdi. – Göylerin denize baş vurduğu yer o qeder mavidir ki, az qalır, rengini itirsin. Oradan süzülen mavi işıq seli denizi, enginlikleri yara-yara gelib, onun gözlerine dolur. Bu gözler Parisde heç vaxt bele mavileşmezdi...»
– Kaş istediyimiz kimi yaşaya bileydik!
– İndi ele yaşamırıq?
– He, indi ele yaşayırıq. Ancaq çox çekmeyecek. Bir azdan yene Parise qayıdacağıq. Yene hemin yekneseq gece klubu, yene hemin çirkli mehmanxana, yene o heyat...
– Çox şişirdirsen, Joan. Senin qaldığın mehmanxana çirkli deyil, menimki dehşetdir. Birce men qaldığım otağı çıxmaq şertile.
Joan dikelib ellerini qayaya söykedi. Külek onun saçlarını yelletdi.
– Morozov deyir, sen çox yaxşı hekimsen. Heyif ki, işlemeye ixtiyarın yoxdur, yoxsa cerrah kimi yaxşı qazanardın. Professor Düran...
– Sen onu haradan tanıyırsan?
– Herden «Şehrizad»a gelir. Baş xidmetçi Rene deyir ki, on minden az olanda Düran yaxın qoymur.
– Rene düz deyir.
– Bir günde iki, üç teşrih eleyir. Qeşeng evi, «Pakkard» maşını var.
«Qeribedir...–Ravik üreyinden keçirdi. – Üzünün ifadesi heç deyişmir. Minillik tarixi olan adi qadın boşboğazlığını tekrar eleyende de adam ona meftun olur. Şirin xülyalardan danışanda gözleri mavi denize oxşayan Amazonkaya benzeyir. Ancaq düz elemirmi? Bele gözelliyin sahibi haqsız olarmı? Bu dünyada her şey onların deyilmi?!
Ravik birmotorlu qayığın köpüklü dalğaları yara-yara onlara teref geldiyini gördü, ancaq yerinden terpenmedi. Onun niye geldiyini bilirdi...
– Dostların gelir, – dedi.
– Niye? – Joan qayığı çoxdan görmüşdü. – Niye menim dostlarım olur? Öz dostlarım desen, daha düz olar. Menden qabaq seni tanıyırdılar.
– He, senden on deqiqe qabaq tanış olmuşam.
– Her halda, evveldir.
Ravik güldü:
– Yaxşı, sen deyen olsun, Joan.
– Yaxşısı budur, heç getmeyim. Getmirem, vessalam. .
– Elbette, getmeyeceksen...
Ravik qayanın üstüne serelenib gözlerini yumdu. Güneş hemin deqiqe öz isti, qızılı saçaqlı örtüyünü onun üstüne çekdi. Ne olacağını

<< 1 ... 169 170 [171] 172 173 ... 402 >>