bilirdi...
– Biz, sen deyen qeder de nezaketli deyilik, – Joan bir azdan dillendi.
– Vurulanlar heç vaxt nezaketli olmurlar.
– Onlar bize göre gelibler, isteyirler, biz de gedek. Eger getmirikse, heç olmasa, aşağı düş, onlara de.
– Yaxşı, – Ravik gözlerini bir az açdı. – Gel çox uzatmayaq. Sen özün aşağı düş, de ki, menim işim var, onlarla get. Dünen de ele elemedik?
– «İş» bir az qeribe çıxır. Kim burada işleyir? Sen niye getmirsen? İkisinin de senden yaman xoşu gelib. Dünen de getmediyine çox heyifsilendiler.
– Allah eşqine, qurtar, Joan, – Ravik gözlerini tamam açdı. – Niye bütün qadınlar bu cür boş-boş danışmağı xoşlayırlar?! Sen denizde gezmek isteyirsen, menimse qayığım yoxdur. Ömür çox qısadır, bizim de burada bir-iki günümüz qalıb. Axı men ne üçün özümü alicenab kimi gösterib, seni her defe onsuz da göreceyin işlere mecbur etmeliyem? Ona göre ki, sen vicdan ezabı çekmeyesen?
– Meni mecbur etmek lazım deyil, özüm eleyerem. – Joan diqqetle onu süzdü. Onun gözleri yene de alışıb-yanırdı. Birce anlığa dodaqları qaçdı ve bu, ele ani oldu ki, Ravik az qaldı yanıldığına inansın. Ancaq bilirdi ki, yanılmır...
Deniz şappıltı ile özünü körpüdeki qayalara çırpırdı. Şahe qalxanda külek etrafa sepelenen damcıları yuxarı sovururdu. Bu soyuq damcılar herden Ravikin bedenini qıdıqlayırdı.
– Senin dalğandır, Ravik, Parisde söylediyin nağıldakı dalğa.
– Yadında qalıb?
– He... Ancaq sen qaya deyilsen... Beton, sal daşsan...
Joan körpüye endi. Bütün sema onun gözel çiyinleri üstünde idi ve deyerdin, onu da özü ile aparır. Ona heç ne demek olmazdı. «İndice qayıqda oturacaq, külek saçlarını yelleyecek. Mense axmağam, getmedim. – Ravik üreyinden keçirdi.–Ancaq men bu rolu hele oynaya bilmerem. Çünki o köhnelib vaxtı keçmiş tekebbür, donkixotluq canımdan çıxmayıb. Bunlardan başqa bize ne qalıb ki? Aylı gecelerde çiçekleyen encir ağacı, Seneka ile Sokratın felsefesi, Şumanın veolonçel üçün konserti ve bir de gelecekdeki itkini evvelceden duymaq bacarığı...»
Aşağıdan

<< 1 ... 170 171 [172] 173 174 ... 402 >>