Joanın sesi geldi. Sonra motorun boğuq uğultusu eşidildi. Ravik dikeldi. Joan indi qayığın arxa terefinde oturub... Denizin harasındasa bir ada, hemin adada da monastır var. Herden orada xoruzlar banlayırdı... Gör güneş nece qızarıb! Uşaqlığın zerif çemenliyinin hesret çiçekleri – laleler al qana boyanmışdı... Denizin ulu laylası... Vinetanın haray dolu zengleri... Heç ne haqda düşünmemek, doğrudan da, sehirli bir seadet imiş... Ravik o deqiqe yuxuya getdi.
Günortadan sonra maşını qarajdan çıxardı. «Talbo» markalı bu maşını onun üçün Morozov Parisde kirayeye götürmüşdü, Joanla ona minib gelmişdiler.
Ravik onu sahille sürürdü. Sema aydın ve işıqlı idi. Nitsanı keçib Monte Karloya, oradan da Vill-Franşa geldi. Ravikin bu qedim, balaca limandan çox xoşu gelirdi ve sahildeki bistroların birinin qabağında xeyli oturdu. Sonra Monte-Karlodakı kazinonun qarşısındagı parkda gezişdi, denizin yanındakı tepenin başında salınmış qebiristanlığa getdi. Bu, özünü öldürenlerin qebiristanlığı idi ve Ravik hansı qebirise axtarıb tapdı, xeyli onun yanında dayandı, sonra gülümsedi. Qedim Nitsanın dar küçelerinden, teze şeherin heykellerle bezenmiş meydanlarından keçdi. Sonra Kanna qayıtdı, onu da keçib, sahille şütümeye başladı. Burdan o yana qıpqırmızı qayalar, adlarını «İncil»den götürmüş balıqçı kendleri uzanıb gedirdi...
Joan yadından çıxmışdı. Hetta özünü de unutmuşdu. Bütün ixtiyarını bu parlaq gündüze, dağ yollarının qarı erimemiş sahili çiçeklendiren güneşe, denize, torpağa – tebietin bu üç sehirli qüvvesine vermişdi. Fransanın semasını yağış, Avropanınkını ise tufan bürümüşdü. Ancaq, deyesen, bu balaca sahilin heç neden xeberi yox idi ve o, tebietin yadından çıxmışdı. Heyatın nebzi burada başqa cür vururdu. Bir az o terefde alem derd-elemden, tehlükeden xeber veren boz dumana bürünmüş, burada ise güneş çıxmışdı. Bu güneş gülümseyirdi ve ölmekde olan dünyanın bütün göpükleri onun işığına yığışmışdı...
Ele bil, pervane sönmekde olan şamın başına dolanır, ancaq bir xeyri

<< 1 ... 171 172 [173] 174 175 ... 402 >>