olmurdu. Dünya gece barlarında çalınan yüngül, bayağı musiqi kimi öz menasını itirmişdi ve artıq oktyabr ayında üşümeye başlayan qanadı xallı kepeneye oxşayırdı: tufan qopub onu su basınca gah reqs eleyir, gah qüsselenir, gah sevib-sevilir, gah xeyanet edir ve herden de telxek oyunu çıxarırdı....
Ravik maşını Sen-Rafaele dönderdi. Balaca, dördkünc liman yelkenli ve motorlu qayıqlarla dolu idi. Sahildeki kafelerin qabağında rengbereng çetirler açılmışdı. Stolların etrafında gün vurub qaraltmış qadınlar eyleşmişdi... Bunların hamısı ona yaxşı tanışdı; heyatın al-elvan, zerif şekli idi, adamı mest eleyir, derd-qemini unutdurur, yüngülleşdirirdi. Aradan lap çox keçse de, bu heyat ona yaxşı tanış idi. Onu ne vaxtsa yaşamışdı ve ele bilmişdi ki, kepenek kimi çiçekden-çiçeye qonma her şeye deyer...
Döngeden gülle kimi çıxan maşın qürub eden güneşin qızılı saçaqlarına büründü...

Mehmanxanaya çatanda ona dediler ki, Joan zeng eleyib, şam yemeyine gelmeyecek. Ravik «Eden Rok» restoranına düşdü. Adam az idi. Camaatın çoxu indi Jüan-le-Pende, ya da Kannda olardı. O, artırmadakı çetirin altında oturdu. Qayanın üstünde tikilmiş bu artırma geminin göyertesine oxşayırdı. Aşağıdan qayaya çırpılan dalğaların şappıltısı eşidilirdi. Sanki, üfüqden baş alıb gelen qızılı renge boyanmış mavi dalğalar buraya yaxınlaşdıqca rengini deyişir, al-qırmızıya, narıncıya çalır, asimandan denize süzülen qaranlığı da qoynuna alıb, özünü sahildeki qayalara çırpır, çilik-çilik olurdu...
Ravik burada xeyli oturdu. Axırda bu tenhalıqdan bezikib üşendi. Fikri durulmuşdu ve ayıq başla gelecek haqda düşünürdü. Bilirdi ki, tufanın qabağını, müveqqeti de olsa, almaq mümkündür. Ne çox idi dünyada biclikler, atişlemez yollar! Çoxundan da xeberi var idi ve onu da bilirdi ki, bunlardan heç vaxt istifade etmeyecek, çünki onun işi artıq bunlarlıq deyildi. Biclik xırda-xuruş fırıldaqlar üçün idi. Burada ise birce yol qalırdı: dözmek! Özünü aldatmadan, geri çekilmeden, merd-merdane dözmek!
Ravik şeffaf

<< 1 ... 172 173 [174] 175 176 ... 402 >>