Provans şerabı ile dolu qedehi işığa tutdu. Serin gece, denizin xışıltısına qerq olmuş artırma, qürub eden güneşin qızılı tebessümü, kehkeşanda sayrışmağa başlayan ulduzlar... «Menimse beynimde projektor yanır. – Ravik üreyinden keçirdi. – Onun bumbuz işığı geleceyin lal-dinmez aylarına qeder gedib çıxır, onların üstü ile sürüşüb o tereflere keçir. Hemin aylar yene qaranlıqda qalır ve men de hele ağrı hiss elemirem, ancaq bilirem ki, bele qalmayacaq, ne vaxtsa ağrıyacaq, onda heyatım indi elimde tutduğum qedeh kimi dupduru olacaq. Yad ölkenin şeffaf şerabı ile dolu bir qedeh! Bu şerabı orada çox saxlamaq da olmaz, çünki qıcqırıb sirkeye dönecek... Tünd sirke olacaq!»
Yox, o, çox qalmaz. Bu cür özge heyatda çox şey tezeden başlanırdı ve onun da bunlara ömrü çatmazdı. Onda da heç ne ile hesablaşmayıb, güneş hesretli bitkiler kimi, özünü bu sınaqların, yüngül, eyş-işretle dolu bir heyatın qoynuna atdı. Heyat ondan gelecek istedi, Ravikse ona indi yaşadığı miskin ömrü verdi... Eslinde, ele bir şey olmamışdı. Heç lazım da deyildi. Onsuz da her şey evvelceden hell olunur. Ancaq adam bundan xeber tutmur, hansı dramatik anı ise gözleyir, bilmir ki, bu an çoxdan, neçe ay bundan qabaq sessiz-semirsiz gelib de, gedib de...
Ravik qedehi başına çekdi. Şerab evvelki dadı vermedi. Onu bir de doldurub içdi. Bu, başqa mesele... Yene heminki şerab idi...
Ravik durub Kanndakı kazinoya getdi.
Çox sakit oynayır, az pul qoyurdu. Bayaqkı üşergelenme hele de canından çıxmamışdı ve bilirdi ki, helelik udacaq. İki nömreye oynayırdı ve bir saata üç min frank udmuşdu. Pulu ikiqat artırıb, bir nömre de götürdü.
İçeri giren Joan gözünden yayınmadı. Paltarını deyişmişdi. Deyesen, Ravik çıxan kimi mehmanxanaya qayıdıbmış. Motorlu qayıqda onu gezmeye aparan kişiler de yanında idi. Ravik bilirdi ki, belçikalının adı Leklerk, amerikalınınkı ise Nacentdir. Joan iri güllü ağ paltar geymişdi ve çox gözel görünürdü. Ravik onu bura gelende almışdı. Joan paltarı gören kimi, sevincinden qışqırıb

<< 1 ... 173 174 [175] 176 177 ... 402 >>