özünü onun üstüne atmışdı. «Senin bele paltarlardan ne yaxşı başın çıxır? – deye soruşmuşdu. –Menim paltarımdan min defe yaxşıdır». Bir az baxandan sonra: «Hem de bahadır!» – demişdi. Ravik de o saat üreyinden keçirmişdi: «Çiynime qonmuş quşdur, qanadlarını yığmır, bilir ki, bir azdan uçacaq...»
Qumarxananın xidmetçisi yumru şarları onun qabağına çekdi. Nömresi düşmüşdü. Ravik udduğu pulu götürdü, mayaya ise toxunmadı. Joan bakkara oynayanlara teref getdi. Ravik Joanın onu görüb-görmediyini kesdire bilmedi. Qıraqda dayanıb oyuna tamaşa edenler onun dalınca baxdılar. Ele yeriyirdi ki, deyerdin, üzü küleyedir ve hara; ne üçün getdiyini de bilmir. Birden çevrilib Nacente nese dedi ve Ravik hemin anda elindeki şarları tullayıb yaşıl meşinli stolu çevirmek, qaça-qaça gedib Joanı qucağına almaq, adamların arasından keçib qapılardan çıxmaq, onu Antibdeki uzaq adalardan birine aparmaq, hamıdan gizledib özü üçün saxlamaq istedi...
Tezeden pul qoydu. Yeddinci nömre çıxdı. «Adalar heç kimi gizletmir... Ürek çırpınmağa başlayanda, onu saxlamaq olmur... Elinde olan şey tez itib gedir, haradasa qoyub getdiyin ise heç vaxt itmez!» Şar yavaş-yavaş diyirlendi. On iki çıxdı. Ravik yene pul qoydu.
Başını qaldıranda, nezerleri toqquşdu. Joan stolun yanında durub ona baxırdı. Ravik başını terpedib gülümsedi. Joan gözlerini ondan çekmirdi. Ravik ruletkaya baxıb, çiyinlerini çekdi. Bu defe on doqquz çıxdı. Yene pul qoyub, Joana teref baxdı. Ancaq o yox idi. Durub getmekden özünü gücle saxladı. Stolun üstündeki qutudan siqaret götürdü. Xidmetçi kibrit çekdi. Dazbaş, yekeqarın bir kişi idi ve frak geymişdi.
– Zemane deyişib... – Bunu xidmetçi dedi.
– Eledir...–Ravik onu heç tanımırdı.
– İyirmi doqquzda başqa alem idi...
– Eledir...
Ravik bilmedi, doğrudan da, 1929-cu ilde Kannda olub, ya xidmetçi çene yoldaşı axtarır. Baxmamış bildi ki, dörd çıxdı, diqqetini cemlemeye çalışdı. Ancaq cibine azacıq pul qoyub Antibde bir-iki gün de artıq qalmağın xatirine qumar oynamaq ona menasız

<< 1 ... 174 175 [176] 177 178 ... 402 >>