göründü. Neye lazım idi? Buralarda ne işi vardı? Lenete gelsin, zeiflik elemişdi, vessalam! Bu zeiflik yavaş-yavaş, sessiz-semirsiz, için-için onu yemişdi, xeber tutanda görmüşdü ki, iş işden keçib. Morozov düz deyirmiş, qadından canını qurtarmaq isteyirsense, ona iki-üç günlüyece görmediyi bir heyat bexş ele. Hemin heyatı yene isteyecek, görende ki, senden bir şey çıxmır, gedib başqasını tapacaq. Elesini ki, bu cür heyatı ona hemişelik bexş eleye bilsin. «Deyeceyem ki, daha besdir! – Ravik üreyinden keçirdi. – Ne qeder ki gec deyil, Parise çatan kimi ayrılacağam...»

İstedi gedib başqa stolda oynasın. Ancaq gördü ki, hevesi yoxdur. Her şeyi bu qeder xırdalamaq lazım deyil. Yan-yöresine boylandı. Joan görünmürdü. Bara gedib bir qedeh konyak içdi. Sonra dayanacağa getdi, maşını götürüb, bir az gezmek istedi. Yenice motoru işe salmışdı ki, Joan qaça-qaça geldi. Tez maşından düşdü.
– Eve mensiz gedirdin? – Joan soruşdu.
– İstedim bir saat fırlanıb qayıdam.
–Yalan deyirsen! Qayıtmaq istemirdin! İsteyirdin, meni o sefehlerin yanında qoyub gedesen...
– Joan, indice deyeceksen ki, seni o sefehlerin yanına da men göndermişdim.
– Sen elemedin? Acıqla getdim. Niye men qayıdanda mehmanxanada yox idin?
– Axı sen o sefehlerle yemeye getmişdin...
Joan bir anlığa tutuldu, sonra:
– Ona göre getdim ki, yox idin, – dedi. – Qayıdanda sen yox idin...
– Yaxşı, Joan, daha bu haqda danışmayaq. Gezmek xoşuna geldi?
– Yox!
Sakit gecenin mavi qaranlığında dayanmış Joan heyecanlı idi, tövşüyürdü. Ay, ele bil, onun saçlarına qonmuşdu. Sifeti avazımış, qırmızı boyanmış dodaqları qara renge çalırdı. 1939-cu ilin fevral ayı idi ve Parise qayıdan kimi o çekişmeler, o tehqirler, o yalanlar yavaş-yavaş, gizli-gizli öz işini görmeye başlayacaqdı. Bütün bunlar başlamamış, Ravik ondan ayrılmaq isteyirdi. Ancaq helelik burada idiler ve getmeye lap az qalmışdı...
– Hara gedirsen? – Joan soruşdu.
– Heç yere... Ele-bele fırlanmaq isteyirdim...
– Men de gedirem.
– Bes senin o sefehlerin

<< 1 ... 175 176 [177] 178 179 ... 402 >>