olur. Bu gün ne qeder içmisen?
– Ço...o...x! Özü de senin acığına! O sefehlerin çerenlemesine döze bilmirdim.
– Bes onda niye qayıdıb yanıma gelmedin?
– Qayıtmadım?!
– He, ele bildin, çıxıb gedirem, ona göre qayıtdın. Bir şey yemisen?
– Lap az... Acmışam. Sen uddun?
– He.
– Onda gel bahalı restorana gedek, gürü yeyek, şampan içek, ata-analarımız müharibelerden qabaq nece qayğısız, sentimental, qorxusuz-ürküsüz, zövqsüz-filansız oturublarsa, elece de oturaq! Gözüyaşlı oleandr kolları... Bir yanda skripka, bir yanda deniz... Bir yanda da ay... mehebbet... Az qalır, inanam ki, ne vaxtsa bizim de ev-eşiyimiz, uşağımız, bağımız, senin ise pasportun, geleceyin olacaq. Men de şöhretimi sene qurban vereceyem, lap qocalanda da bir-birimizi bele sevecek, qısqanacağıq, senin gözlerinde hemişe gözel qalacağam, bir gece eve gelmeyende gözüme yuxu getmeyecek!
Ravik gördü ki, onun yanaqlarından göz yaşı sel kimi axır. Joan birden gülümsedi:
– Bunların hamısı, ezizim, zövqsüzlüyün nişanesidir.
– Getdik! «Şato Madrid» restoranına gedirik. Dağların qoynundadır... Rus qaraçıları da var... Orada ne istesen taparsan!

Dan sökülürdü. Bomboz deniz sakit idi. Buludsuz semanın rengi seçilmirdi. Tekce üfüqde sudan gümüşü rengli bir zeh keçirdi. Ele sakitlikdik ki, bir-birinin nefesini de eşidirdiler... Restorandan axırıncı çıxdılar. Onlardan qabaq qaraçılar köhne bir «Ford»a, xidmetçiler ise «Sitroen»lere oturub, dağların arası ile qıvrılan asfalt yola çıxdılar. Aşpaz ise 1929-cu ilin istehsalı olan altıyerlik «Delae»ye minib erzaq dalınca getdi.
– Gün günorta olub! – Ravik dillendi. – Ancaq dünyanın harasındasa hele de gecedir. Bir vaxt ele teyyareler çıxacaq ki, onunla zamanı haqlayacaqsan. Onların süreti Yerin fırlanma süreti qeder olacaq. Eger sen meni gece saat dördde sevmeye başlamısansa, ele eleyerik, saat hemişe dördde qalar. Bu lap asan olacaq: biz Yer küresi ile birlikde fırlanacağıq, zaman ise dayanacaq
Joan ona sığındı:
– Daha döze bilmirem... Of, nece gözeldir!

<< 1 ... 177 178 [179] 180 181 ... 402 >>