Adamın üreyini yerinden oynadır! Gül, ne qeder isteyirsen, mene gül...
– Doğrudan, gözeldir, Joan!
Joan ona baxdı:
– Hanı indi o dediyin teyyare? Onu düzeldib hazırlayana kimi biz qocalıb gedeceyik, ezizim. Men de qocalmaq istemirem... Sen nece?
– Men isteyirem.
– Doğrudan?
– He... Men imkan daxilinde çox qocalmaq isteyirem.
– Niye?
–Baxım, görüm bu dünyanın axırı ne olur!
– Men ise qocalmaq istemirem.
– Heç qocalmayacaqsan da. Heyat senin yanaqlarını sığallayıb keçecek, onlar daha da gözelleşecek... Vessalam... Adam o vaxt qocalır ki, artıq heç ne hiss elemir.
– Yox, adam sevmeyende qocalır.
Ravik cavab vermedi. «Ayrılmaq! – deye yene üreyinden keçirdi. – Senden ayrılmaq?! Bir az bundan evvel Kannda ağlıma neler gelmişdi?!»
Joan onun qolları arasında terpendi:
– Bayram qurtardı, Ravik. İndi eve gedib geceni bir yerde qalarıq. Ah, ne gözeldir! Heyatı heyat kimi yaşamaq ne şirin imiş! Adam yalnız seadetden doyanda sakitleşir, çünki özge heç ne istemir. Heçce neye orada yer qalmır. Gel öz müveqqeti evimize, ağardılmış bağ evine oxşayan mehmanxanaya gedek!
Ravik ayağını qazdan çekse de, maşın dağların arası ile qıvrılan yollarda şütüyürdü. Hava yavaş-yavaş işıqlaşırdı. Torpaqdan şeh etri qalxırdı. Ravik işıqları söndürdü. Korniş (16) yoluna çıxanda gül, terevezle dolu furqonlara rast geldiler. Hamısı Nitsaya gedirdi. Sonra süvari destesini ötdüler. Atların tappıltısı motorun uğultusunda aydınca eşidilirdi. Asfaltın kenarına sepilmiş çınqıl xırçıldayırdı. Çiyinlerine plaş salmış atlıların sifeti qapqara görünürdü.
Ravik Joana baxdı. O da tebessümle cavab verdi. Rengi qaçmış, üz-gözünden de yorğunluq yağırdı ve daha da zerifleşmişdi. Joan öz zerif yorğunluğu ile dünenin acı xatirelerini udmuş bu sehirli, alaqaranlıq, sakit seherçağı hemişekinden de gözel görünürdü. Ancaq hemin seherin özünde de bir qeyri-müeyyenlik var idi. Yer üzünü asta-asta nura qerq elese de, vaxtı-vedesi hele bilinmirdi ve ele bil, ne istediyinden özünün de xeberi yox idi!
Qurşağa

<< 1 ... 178 179 [180] 181 182 ... 402 >>