oxşayan Antib buxtası süretle onlara teref gelirdi. Her yan getdikce işıqlaşırdı. Yavaş-yavaş mavileşen gündüz denizdeki dörd herbi geminin bomboz kölgesini eridirdi. Onların biri kreyser, qalan üçü ise eskadra mina gemisi idi. Deyesen, gece gelmişdiler. Getdikce ağaran semanın fonunda lal denizin qoynuna sinmiş bu gemiler adamı qorxudurdu. Ravik Joana baxdı. Joan başını onun çiynine söykeyib yatmışdı...

XVII


Ravik xestexanaya yollandı. Riveradan qayıtdığı bir hefte idi. Qefleten dayandı. Gözleri önünde açılan menzere uşaq oyununa benzeyirdi. Tikilmekde olan teze bina güneş işığında ele berq vururdu ki, deyerdin, daşdan deyil, uşaq oyuncağından quraşdırılıb. Taxta körpüler aydın semanın fonunda tük kimi nazik görünürdü ve qefleten onlardan hansısa sındı, tirlerden biri ayrılıb göyde yellenmeye başladı. Onun üstünde insan fiquruna oxşar bir şey var idi ve sanki, üstüne milçek qonmuş kibrit çöpü üzüaşağı yere gelirdi... Tir hele göyde idi, yol gelirdi, yere çatmırdı ki, çatmırdı... Fiqur tirden aralanmışdı, boş havada el-qol atıb dayaq axtaran balaca kuklaya benzeyirdi. Sanki, yer üzündeki heyat birce anlığa dondu, dünyaya ölüm sükutu çilendi, heç ne terpenmedi... Külek de, nefes de, henirti de dayanmışdı. Yer üzünde terpenen tekce o fiqurla tir idi, onlar da ele hey gelir, gelirdi...
Birden hamı herekete geldi, ses-küy eşidildi. Ravik indi hiss etdi ki, bayaqdan nefesini içine çekib gözleyirmiş. Yüyürmeye başladı.
Yıxılan adam asfalta serilmişdi. Birçe saniye evvel küçe, demek olar ki, bomboş idi, indise adam elinden terpenmek olmurdu. Her yandan axışıb gelirdiler, ele bil, heyecan siqnalı verilmişdi. Ravik camaatı yara-yara ireliledi. Gördü ki, iki fehle yaralını qaldırmaq isteyir.
– Terpetmeyin! Qoyun elece qalsın! – deye qışqırdı.
Hamı ona yol verdi. Fehleler yaralını yerden üzmüşdüler.
– Asta-asta yere qoyun! Ehtiyatla! Yavaş-yavaş...
– Neçisiniz? – fehlelerden biri

<< 1 ... 179 180 [181] 182 183 ... 402 >>