soruşdu. – Hekimsiniz?
– Beli.
– Yaxşı oldu!
Fehleler yaralını asfaltın üstüne uzatdılar. Ravik dizi üste çöküb, onun üreyini dinledi. Ehtiyatla, qan-tere batmış köyneyinin yaxasını açdı, eli ile bedenini yoxladı. Sonra ayağa durdu.

– Ne olub? – bayaqkı fehle soruşdu. – Huşunu itirib?
Ravik başını buladı:
– Ölüb! – dedi.
– Ölüb?!
– Beli.
– Ola bilmez! – Kişi heç ne başa düşmedi. – Axı biz indice bir yerde nahar eledik?!
– Hekim geldi? – Arxada dayanıb ireli boylanan adamlardan hansısa soruşdu.
– Ne olub? – Ravik gözleri ile onu axtardı.
– Hekim gelib? Tez olun!
– Ne olub?
– Qadın...
– Hansı qadın?
– Tir ona deyib! Qan aparır...
Ravik camaatı yara-yara o terefe getdi. Besteboy, göy rengli iri önlük taxmış bir qadın eheng quyusunun yanındakı qum yığınının üstüne yıxılmışdı. Qırışmış sifeti avazımış, bir nöqteye zillenib qalmış gözleri ise kömür kimi qaralmışdı. Boğazından sızan qan kiçik fevvareye benzeyirdi, bir az yuxarı qalxan kimi eyilir, yana tökülürdü. Başının altında artıq qapqara bir gölmeçe yaranmışdı.
Ravik arteriya damarını sıxdı. Hemişe yanında gezdirdiyi el çantasından sarğı çıxardı, çantanı yanındakılara uzatdı:
– Bunu tutun, – dedi.
Dörd el birden uzandı, ancaq çanta yere düşüb açıldı. Ravik tez qayçını, tamponu götürdü, sarğını açdı.
Qadın dinmirdi. Gözleri de bayaqkı kimi birce nöqteye zillenib qalmışdı. Bütün ezeleleri gerilmiş, bedeni taxtaya dönmüşdü.
– Heç ne yoxdur, anacan, – Ravik dillendi. – Heç ne yoxdur.
Tir onun çiyni ile boğazını tutmuşdu. Çiyni berg ezilmişdi. Körpücük sümüyü sınmışdı. Xınçım-xıncım olmuş oynaq sümüyü daha bitişmezdi.
– Sol qoludur, – Ravik elini yavaş-yavaş onun boynuna teref apardı. Yalnız derisi sıyrılmışdı, qalan her şey salamat idi. Ayağı burxulmuşdu. Ravik topuğu, sümüyü yoxladı. Boz rengli corabları çox yerden gözenmişdi, ancaq deşiyi yox idi. Dizden bir az aşağı qara lentle bağlanmışdı. Ravik bunları o qeder görmüşdü ki! Qara qaytanlı yamaqlı ayaqqabılar, ilgek vurulmuş bağlar...

<< 1 ... 180 181 [182] 183 184 ... 402 >>