Çoxunun da burnu deşik olurdu...
– Tecili yardıma zeng vuran olub? – deye soruşdu. Cavab veren olmadı.
– Deyesen, polis zeng eledi. – Kimse bir azdan dillendi. Ravik dikeldi.
– Polis? Haradadır?
– Orada... O birinin yanında.
Ravik ayağa qalxdı:
– Demek, her şey qaydasındadır...
Aralanmaq istedi. Ele bu vaxt polis camaatı yara-yara geldi. Elinde qeyd defterçesi tutmuş cavan bir oğlan idi ve esebi halda ucu yeyilmiş balaca karandaşı tüpürcekleyirdi.
– Her şey qaydasındadır.
– Birce deqiqe, –deye o, nese yazmağa başladı. – Birce deqiqe, müsyö!
– Telesirem, ağır xestem var.
– Birce deqiqe, müsyö! Hekimsiniz?
– Damarı tapıb bağladım, vessalam. İndi tecili yardımı gözlemek lazımdır.
– Birce deqiqe, müsyö! Qoyun adınızı qeyd eleyim, sizin şahidliyiniz vacibdir. Qadın öle biler...
– Ölmez.
– Kim bilir?! Hele deyen ziyanın ödenmesi de var.
– Tecili yardıma zeng vurmusunuz?
– Yoldaşım vurası idi. Mane olmayın, daha da uzanacaq.
– Qadın çan verir, siz ise getmek isteyirsiniz, – fehlelerden hansısa giley-güzar eledi.
– Men olmasaydım, ölerdi.
– Lap yaxşı! – Fehle çox mentiqsiz danışırdı. – Demek, qalmalısınız.
Yanında fotoaparat çıqqıldadı. Şlyapalı bir kişi özünü ireli tepmişdi ve tebessümle deyirdi:
– Belke, yene eyilesiniz? Guya yaranı sarıyırsınız?!
– Xeyr!
– Men qezetdenem, şeklinizi vereceyik. Adınız, ünvanınızda gösterilecek. Yazacağıq ki, qadını xilas edibsiniz. Yaxşı reklamdır. Xahiş edirem, bu terefe keçin, bura yaxşı işıq düşür.
– Cehennem olun! Qadına indi tecili yardım lazımdır. Sarğını çox saxlamaq olmaz, gerek deyişilsin. Siz tecili yardımın derdine qalın.
– Her şeyin öz vaxtı var, müsyö,–polis araya girdi. – Evvelce protokol tertib etmek lazımdır.
– Ölen kişi adını sene dedi? – yeniyetme bir oğlan soruşdu.
– Tfu! Sen mumla!
– Bu terefden de çekin! – Kim ise fotoqrafa gösteriş verdi.
– Niye?
– Çeperlenmiş sekiden keçdiyi de görünsün. Bu küçeden, getmek olmazdı. Ora baxın, – o, üstüne «Diqqet! Giriş qadağandır!» sözleri yazılmış

<< 1 ... 181 182 [183] 184 185 ... 402 >>