qala, bir insan ömrüdür.
– Nese fikirleşmek lazımdır, yoxsa bele olmayacaq...
– Olar, olar! Neylemek isteyirsiniz?
Veber fikre getdi.
– Düran! – Birden yadına düşdü. – Onun tanış-bilişi çoxdur, sözü de geçir... nedense dayandı, – aman Allah, Heç yadıma düşmür, onların böyüyünü ki özünüz teşrih elediniz! Öd kisesini kesdiyinizi deyirem!
– Men yox, Düran özü...
Veber güldü:
– Qorxmayın, bunu bildiyimi qoca qurda demerem. Ancaq o, nese eleye biler. Elemese, canını alaram.
– Bir şey çıxmayacaq! O gün iki min frankını qopartmışam, ele şeyi unudan tiplerden deyil.
– Eleyer! – Veber arxayın idi.–Onu satmağınızdan qorxaçaq. O qeder teşrih elemisiniz! Bundan elave, ona lazımsınız.
– İstese, başqasını tapar. Bino... O da olmasa, ne çoxdur gelme cerrah...
Veber bığlarını tumarladı:
– Bele qızıl elleri tapa bilmez. Her halda, çalışarıq, belke, bir şey çıxdı. Ele bu gün başlayaram. Size bir şey lazımdır? Yemekleri necedir?
– İyrenc! Özüm pul verib getirtdirirem.
– Bes siqaret?
–Varımdır. Mene indi lazım olan şey hamamdır, ona da gücünüz çatmaz...

Ravik hebsxanada iki hefte qaldı. Ondan başqa kamerada bir suçeken usta, bir yazıçı ve bir nefer de polyak qalırdı. Usta temiz, yazıçınınsa bir terefi yehudi idi. Usta Berlinden ötrü darıxır, yazıçınınsa ondan zehlesi gedirdi. Polyakınsa heç ne vecine deyildi. Siqaret işine Ravik baxırdı. Yazıçı ise yehudi letifeleri danışırdı. Ayaqyolundan içeri dolan iyi kesmekde ustanın evezi yoxdu.
İki hefteden sonra Raviki apardılar. Onu evvelce inspektorun yanına getirdiler, o da Ravikden pulu olub-olmadığını soruşdu. Ravik:
– Var, – dedi.
– Çox yaxşı, onda taksi ile gedin.
Memurlardan biri de onunla gedirdi. Bayırda güneş çıxmışdı. Temiz havaya çıxmaq ne gözel imiş! Qapının ağzında qoca bir kişi hava şarı satırdı. Ravik ne qeder baş sındırsa da, onun bu şarları ne üçün hebsxananın yanında satdığını kesdire bilmedi. Memur taksiye el eledi.
– Hara gedirik? – Ravik soruşdu.
– Şefin yanına.
Ravik onun hansı şef oluğunu

<< 1 ... 186 187 [188] 189 190 ... 402 >>