bilmirdi. Ne ferqi var, kim olur olsun, teki alman ölüm düşergesinin şefi olmasın. Bu dünyada birce dene esl dehşet var idi: amansız terrorun çengine düşesen, heç ne de eleye bilmeyesen! Qalanı boş şeydir!
Maşında radio var idi ve Ravik onu işe saldı. Evvelce bazarda meyve-terevezin qiymeti haqda melumat, sonra ise siyasi xeberler verildi. Memur esnedi. Ravik düymeni bir az da burdu. Estrada musiqisi başladı. Memurun qırışı açıldı.
– Şarl Trenedir, – dedi, – «Menillmanton»! Söz ola bilmez!
Taksi dayandı, Ravik pulunu verdi. Onu gözleme otağına getirdiler. Yer üzündeki bütün gözleme otaqları kimi, onu da ter, toz, ümid qoxusu doldurmuşdu.
Yarım saat burada oturub, kiminse qoyub getdiyi köhne «Le vi Parizan» (18) qezetine baxdı. İki hefte kitab üzü görmediyi üçün onu klassik edebiyyat nümunesi kimi oxudu. Sonra onu şefin yanına apardılar. Bu besteboy, kök kişini o deqiqe tanımadı. Adeten, teşrih elediyi adamların üzüne baxmırdı. Onu maraqlandıran yalnız xeste olan yer idi, yardığının kim olmasının menası yoxdu. Ancaq bu sifete teferincle, diqqetle baxmışdı. Leval idi, sağalmış, qarnı yene piy bağlamışdı. Öd kisesi yox idi. Ravik Veberle, Düran haqda olan söhbetini tamam unutmuşdu ve şexsen Levalın yanına getirileceyini heç gözlemirdi.
Leval onu tepeden-dırnağacan süzdü, bir xeyli dinmedi, sonra mızıldandı:
– Elbette, sizin adınız Voyçek deyil...
– Xeyr.
– Bes nedir?
– Noyman. – Ravik Veberle bele sözleşmiş, o da Dürana çatdırmışdı. Voyçek nese bir az qeyri-adi seslenirdi.
– Almansınız, elemi?
– Beli.
– Qaçmısınız?
– Beli.
– Adam heç ağlına sığışdıra bilmir... Elesine oxşamırsınız.
– Qaçqınların hamısı yehudi deyil.
– Niye yalan danışmısınız? Adınızı düz dememisiniz?
Ravik çiyinlerini çekdi:
– Bes neyleyeydim? Biz bacardığımız qeder az yalan danışırıq. Ancaq mecburuq, kefden elemirik.
Leval barıt kimi partladı:
– Ele bilirsiniz sizinle çene döymek bize çox xoşdur?
«Onda bomboz olmuşdu... – Ravik hemin günü xatırladı. – Ağarmış başı boz renge

<< 1 ... 187 188 [189] 190 191 ... 402 >>