çalırdı. Gözlerinin altı da torbalanıb göyermişdi, dodaqları aralanmışdı... Onda danışmırdı... Onda iylenmiş bir cemdek idin, öd kisen de irinlemişdi...»
– Harda qalırsınız? Ünvan da düz çıxmadı.
– Hara geldi... Bir gün burada, bir gün orada...
– Ne vaxt gelmisiniz?
– Üç heftedir. Üç hefte bundan qabaq İsveçreden keçmişem. Oradan qovub serhedi keçirtdiler. Özünüz bilirsiniz, senedimiz olmadığı üçün bizi heç yana qoymurlar, xelveti qalırıq, çoxumuz özünü öldürmeye qorxur. Sizi narahat etmeyimizin sebebi budur...
– Onda Almaniyada qalın, – Leval donquldandı. – Orada veziyyet o qeder de pis deyil, çoxunu da şişirdirler.
«Başqa cür kesseydim, indi burada oturub bele menasız danışmazdın, – Ravik üreyinden keçirdi. – Çox yox, lap azca... Onda soxulcanlar senedsiz-filansız senin serhedlerini keçerdiler... Ya da yöndemsiz qutuda bir ovuc kül idin...»
– Harada qalırsınız? – Leval bir de soruşdu.
«Başqalarını da tutmaq üçün bunu bilmek sene mütleq lazımdır», – deye üreyinden keçiren Ravik cavab verdi:
– Bahalı mehmanxanalarda. Heresinde de iki-üç gün, başqa-başqa adlarla qalmışam.
– Düz demirsiniz!
Ravik yavaş-yavaş cana doyurdu:
– Eger düzünü bilirsinizse, menden niye soruşursunuz?
Leval hirsle elini stola çırpdı:
– Özünüzü arsız yerine qoymayın! – O deqiqe de diqqetle elinin içine baxdı.
– Eliniz qayçıya deydi!
Leval elini cibine qoydu:
– Size ele gelmirmi ki, hedden artıq heyasızlıq eleyirsiniz?! – Leval qarşısındakının tamamile onun ixtiyarında olduğunu düşünerek, özünü tez ele almağı bacaran adam kimi, sakit danışmağa başladı.
– Heyasızlıq?! – Ravik teeccüble ona baxdı. – Buna heyasızlıq deyirsiniz? Bura ne mektebdir, ne de peşman olmuş caniler üçün pansion! Menim başqa yolum yoxdur... Deyirsiniz, özümü indi cezasını yüngülleşdirmek üçün yalvaran cani kimi aparım? Ona göre ki, nasist deyilem, senedim de yoxdur? Yalnız yaşamağın xatirine çox tehqirler, hebsxanalar, polis görsek de, biz heç vaxt özümüzü cani hesab etmirik. Niye başa düşmürsünüz ki,

<< 1 ... 188 189 [190] 191 192 ... 402 >>