nefer sizi xahiş edirdi. Tanıyırsınız?
– Ele-bele...
– Gelmişdi... – Leval bir anlığa gözlerini döye-döye hansı nöqteyese baxdı, sonra berkden asqırdı, cib desmalını çıxarıb ağız-burnunu temiz-temiz sildi, desmala baxdı, onu qatlayıb cibine qoydu. – Size heç cür kömek ede bilmerem. Biz, gerek, ciddi olaq. Ölkeden çıxarılacaqsınız...
– Bilirem.
– Fransada evveller de olmusunuz?
– Xeyr.
– Bir de qayıtsanız, altı ay... Bunu da bilirsiniz?
– Beli.
–Çalışaram ki, sizi tez aparsınlar. Başqa cür kömek eleye bilmerem. Pulunuz var?
– Beli.
– Lap yaxşı... Onda sizi müşayiet eden polisin de, özünüzün de serhede kimi yol pulunu verersiniz. – O, başını yırğaladı. – Gede bilersiniz...

– Qayıtmaq üçün deqiq vaxt qoyulub? – deye Ravik onu geri aparan memurdan soruşdu.
– Xeyr, işin gedişinden asılıdır. Niye soruşursunuz?
– Bir qedeh «Aperetiv» içmek istedim.
Memur şübheli nezerlerle onu süzdü.
– Qaçmaram, – deye Ravik cibinden bir iyirmi franklıq çıxarıb elinde oynatdı.
– Eybi yox, bir-iki deqiqe ile heç ne olmaz.
Taksini qarşılarına çıxan ilk bistronun qabağında saxlatdılar. Sekiye bir-iki stol qoyulmuşdu. Gün çıxsa da, hava soyuq idi.
– Ne içeceksiniz? – Ravik soruşdu.
– «Amer Piksi». Bele havada özge şey içmezler.
– Mene ise iri qedehde konyak getirin. Su lazım deyil.
Ravik sakitce oturub sinedolusu nefes alırdı. Temiz hava neye desen, deyerdi. Sekideki ağacların budaqlarındakı tumurcuqlar qehveyi renge çalırdı. Teze çörek etri, yenice çekilmiş şerab qoxusu her yanı bürümüşdü. Xidmetçi qedehleri getirdi.
– Buralarda telefon var? – Ravik ondan soruşdu.
– İçeridedir. Sağ terefde, tualetin yanında...
– Bilirsiniz...– Memur dillendi.
Ravik iyirmi franklığı onun ovcuna basdı:
– Guya, başa düşmürsünüz, kime zeng vururam?! Qaçmaram. İsteyirsiniz, siz de gelin.
Memur çox tereddüd elemedi:
– Yaxşı, – deyib ayağa durdu. – Neyleyesen, insan yene öz insanlığında qalır...

– Joan...
– Ravik! Aman allah! Haradasan? Buraxdılar? De görüm haradasan?
–

<< 1 ... 190 191 [192] 193 194 ... 402 >>