arif idi, açıq demese de, onun neye işare vurduğunu bilirdi. Bir dene beşfranklıq çıxarıb stolun üstüne qoydu.
– Çox sağ olun, müsyö! Kefiniz kök, damağınız da çağ olsun... Siz lap cavan görünürsünüz, müsyö!
– Özümü cavan kimi de hiss eleyirem. Geceniz xeyre qalsın.
Küçede dayanmışdı. Mehmanxanaya niye geldi? İndi birce o qalmışdı ki, «Şehrizad»a gedib, keflenene kimi vursun!
Ulduz dolu göylere baxdı. Gerek, sevineydi ki, iş bele getirdi. Uzun-uzadı, menasız sorğu-sualdan canı qurtarmışdı. Bele olacağını özü de bilirdi, Joan da. En azı, sonu bele olmalıydı... Joan yegane düzgün yolu seçmişdi. Sorğusuz-sualsız... Sorğu-sual ikinci dereceli şeylerdir. Duyum olan yerde ne sorğu-sual? Esas işdir, emeldir... Allaha şükür ki, her şey çek-çevirsiz qurtardı. Allaha şükür ki, Joanın bele şeylerden xeberi yox idi. Onunku iş görmek idi. Gördü, qurtardı. Ne inciklik oldu, ne de küsüşme... Onun özü de dayanmadı.. Ele ise burada niye durmuşdu? Yeqin, havadan idi. Paris axşamının, may havasının toruna düşmüşdü, terpene bilmirdi. Bir de gecenin toru. Adam geceler nedense başqa cür olur...
Qayıdıb mehmanxanaya girdi:
– Zeng vurmaq olar?
– Elbette, müsyö! Ancaq telefon köşkü yoxdur, olanımız bu aparatdır.
– Eybi yoxdur.
Ravik saatına baxdı. Çox güman ki, Veber xestexanada olardı. İndi axşam yoxlamasının vaxtı idi.
– Doktor Veberi olar? – deye o, tibb bacısından soruşdu. Deyesen, qız tezelerden idi, sesini tanımadı.
– Xeyr.
– Orada yoxdur?
– Buradadır, ancaq işi var.
– Gedin, ona deyin ki, Ravik telefona çağırır. Tez olun, tecilidir, gözleyirem.
– Yaxşı...–Qız tereddüd eledi.–Demeyine deyerem, ancaq gelmeyecek...
– Baxarıq. Siz gedin deyin ki, Ravik çağırır.
Veber o deqiqe geldi.
– Ravik! Haradan zeng vurursunuz?
– Parisden. Bu gün gelmişem. Teşrih eleyirsiniz?
–Beli, iyirmi deqiqeden sonra başlayıram. Kor bağırsaqdır, qefil tutub. Sonra görüşek?
– Özüm gelerem.
– Lap yaxşı! Bes ne vaxt?
– Ele indi.
– Yaxşı, gözleyirem.
Veber:

– Yaxşı arağım var, –

<< 1 ... 200 201 [202] 203 204 ... 402 >>