söndürdü.
Geri qayıdanda Joan hele de uzanmışdı. Sanki, heç qımıldanmamışdı. Ancaq xalatın eteyi bir az da açılmışdı.
– Bu barede ne qeder az danışsaq, o qeder yaxşı olar, Joan...
– Sen özün başladın.
Ravik az qaldı etir şüşelerinden birini götürüb onun tepesine çırpsın...
– Bilirem, – dedi, – men başladım, men de qurtarıram...
Geri dönüb qapıya teref getdi. Ancaq Joan onu qabaqladı, qapının ceftesini vurub, üzünü Ravike çevirdi, qolları i1e yolunu kesdi:
– Bele oldu? Nece yeni qurtarıram? Qurtarıb gedirsen? Getmek ne yaxşı bele asan imiş? Ancaq men hele qurtarmamışam, sözüm qalıb! Çox sözüm qalıb! Sen, sen özün meni «Kloş d jOr»da gördün! Gördün ki, yanımda kişi var, ancaq gece yanına gelende bu vecine olmadı, menimle yatdın, seheri de fikir vermedin, doymamışdın, yene menimle bir yastığa baş qoydun... Onda xoşuma geldin, çünki ağıllı idin, heç ne soruşmurdun ve ele buna göre de seni evvelkinden de çox sevdim, dedim ki, ne yaxşı başqa cür yox, mehz beledir... Sen yatanda doyunca ağladım, öpdüm... Onda xoşbext idim ve eve qayıdanda Allaha min şükür dedim. Ancaq indi... İndi gelib, o vaxt menimle yatmaq xatirine elini yellederek «cehenneme ki!» dediyin şeyi tezeden üzüme çırpırsan, özünü namusu lekelenmiş adam kimi aparırsan, qısqanc er teki hay-küy salırsan. Ne isteyirsen menden? Erkin çatırmı buna?
– Yox, çatmır.
– Gördün? Yaxşı ki, bunusa boynuna alırsan. Onda niye bunları menim başıma qaxırsan? O gece yanına gelende niye demedin? He, onda...
– Joan!
O susdu. Tövşüyür, gözlerini Ravikden çekmirdi.
– Joan, sen o gece gelende ele bildim, qayıtmısan... Mene özge şey lazım deyildi. Ancaq yanılmışam... Sen qayıtmamışdın...
– Senin yanına qayıdan men deyildim? Yoxsa, başqası idi? Belke, kölgem olub?
– Sen gelmişdin... Ancaq qayıtmamışdın...
– Çox qeliz oldu. Bunların da ferqi var?
– Ferqini özün yaxşı bilirsen. Evveller men de bilmirdim. Ancaq indi bilirem! Sen başqası ile yaşayırsan...
– Yene başladı! Başqası ile yaşayıram! Bir-iki dost-tanışım

<< 1 ... 232 233 [234] 235 236 ... 402 >>