oxşadırdı. Rezin altlıqlı ayaqqabı geymiş qoca ele sessiz gedirdi ki, deyerdin, qaranlıq dehlizde tutqun kölge kimi süzür. O, Qoldberqin qapısını açdı ve şamların qırmızımtıl işığı bir anlığa dehlize düşdü. Ravik qeribe, bir az boğuq, bir az da yad, eyni zamanda qemli, yekneseq sızıltı eşitdi. Fikirleşdi ki, ağı deyen qadınlardır. İndi de ele şeyler var? Yoxsa Rut Qoldberq tekce özü idi?

Ravik qapını açanda gördü ki, Joan pencerenin qabağında oturub. O diksindi.
– Sensen? Ne olub. Bu çamadanlar nedir? Yene gedirsen?
Ravik çamadanları çarpayının yanına qoydu:
– Heç ne olmayıb, ehtiyat üçün aparmışdım. Bir nefer ölüb... Polis gelmişdi... Keçib getdi...
– Zeng vurmuşdum. Desteyi kimse götürüb dedi ki, daha burada qalmırsan.
– Sahibemizdir. Çox ağıllı, ehtiyatlı qadındır.
–Yüyüre-yüyüre geldim, qapı açıq, otaq da bomboş... Ravik, ele bildim...–Onun sesi titredi.
Ravik gücle gülümsedi:
– Görürsen, men çox etibarsız eclafam, örkenimin üstüne odun yığmaq olmaz.
Qapı döyüldü. Morozov elinde iki şüşe tutmuşdu:
– Ravik, yaraq-yasağın yadından çıxıb qalıb...
O, qaranlıqda dayanmış Joanı tanıdı, ancaq özünü görmezliye vurdu. Ravik bunu sezmedi. Morozov şüşeleri Ravike uzadıb, qapının ağzındaca xudahafizleşdi, içeri gelmedi.
Ravik kalvadosla «Vuvre» şerabını stolun üstüne qoydu. Bayaq dehlizden eşitdiyi ses indi pencereden gelirdi. Dil deyib ağlayırdılar. Ses dalğa-dalğa qalxır, enir ve tezeden başlayırdı. Çox güman ki, hava isti olduğundan, Qoldberqin penceresi açıq idi ve qızılağacdan qayrılmış mebelli otaqda qoca Aronun meyiti yavaş-yavaş çürümeye başlayırdı...
– Ravik! – Joan söze başladı. – Yaman darıxıram... Bilmirem, nedendir. Bütün günü belece olub... Qoy burada qalım...
Ravik cavabında lengidi. Yaman yerde yaxalanmışdı. O, başqa cür gözleyirdi. Bele başlayacağını fikirleşmemişdi...
– Ne qeder? – deye soruşdu.
– Sabaha kimi.
– Çox olmadı ki!
Joan çarpayının üstünde oturdu:
– Bunları unuda bilmerik, Ravik?
– Yox, Joan!
– Heç ne istemirem. Qoy

<< 1 ... 242 243 [244] 245 246 ... 402 >>