ə yaxşı bilirəm...

CONNİ: Vinetanın sulara qərq olduğu yerdə dənizin dibindən hərdən zəng səsləri eşidilir... Çünki Vineta hələ yaşayır.

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Yox, «hələ yaşayır» demək olmaz. Vineta artıq ölüb! Ancaq Vinetanın özü bunu bilmir! Çox gülməlidir, elə deyilmi? Biz yaşamırıq və ona görə də ölə bilmirik. Biz qocalırıq, biz nifrət etmirik, biz sevmirik, heç nədən də qorxmuruq. Daha heç nə uğrunda mübarizə aparmırıq, heç nəyə ümid etmirik. Axı zamanın dayandığı, dünənlə sabahın eyni olduğu bir yerdə nəyə ümid etmək olar? Ancaq bu «yalan» barədə senatorlardan və bir də ikimizdən başqa heç kəs heç nə bilmir. Onlara demək də olmaz!

CONNİ: Hə, ölüb... özü də bilmir... Elə buna görə də...

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Hə, buna görə... İndi hər şeyi başa düşdün?

CONNİ (özündə deyil): Hə, başa düşdüm... Ancaq bircə şeyi başa düşə bilmədim... Sən... sən... əzizim, niyə sən bunu camaatdan gizlədirsən? Niyə bildiklərini danışmırsan? Səninləyəm!

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Mənimlə? Niyə demirəm? Birincisi, belə xoşuma gəlir. İkincisi də, susmağım yaxşıdır. Üçüncüsü də... qorxuram...

CONNİ: Qorxursan? Kimdən? Nədən?

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Sonra nələr ola biləcəyindən! Təsəvvürə gəlməyən şeylərdən... Özün fikirləş, bura son ayaqdır... Son qığılcımdır... Ümidsizliyin özüdür. Bunları da sındırsam, gör nələr ola bilər... Təsəvvür edə bilmirəm ki, onda nələr olacaq... Ona görə də qorxuram...

CONNİ: Sözün qısası, sən çox fikirləşirsən, sən çox şeyləri bilirsən, ancaq az iş görürsən.

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Elədir, dostum! Ziyalı öləndən sonra da ziyalı kimi qalır!



Səs-küy eşidilir, şən senator, arvadı və qızı Lilie gəlirlər.

ŞƏN SENATOR: Aha, bu da bizim qaçqın! Hə, cənablar toyqabağı bir az şənlənək?

ŞƏHƏR MİRZƏSİ (yavaşdan Conniyə tərəf): Xahiş edirəm, yalvarıram nə indi, nə də sonralar qayınatana işarə eləmə ki, o da, ailəsi də çoxdan ölüb. O buna dözə bilməz, sən özün də burda yaşaya bilməzsən.

QADIN (qızına pıçıldayır): Utana-utana get onu qucaqla!

LİLİE: