: Əzizim, de görüm indi sənin neçə yaşın var?

ARVADI: İyirmi beş, əzizim!

CONNİ: Deməli, üç il bundan əvvəl...

ARVADI: İyirmi səkkiz yaşım vardı.

CONNİ: Elə də şey olar? Yaxşı, yaxşı, qoy olsun! Demək istəyirdim ki, yer üzünün vaxtı ilə düz on il çalışdım ki, səninlə birlikdə yaşayam... sən bunu heç hiss eləməmisən?

ARVADI: Əzizim, axı... sən məni alanda... mən çiçək idim... və....

CONNİ: Yox, yox, məni düzgün başa düş! Deyirəm... çalışırdım ki, səninlə yaşayanda canlı olum...

ARVADI: Nə danışırsan, əzizim? Canlı olmaq ayıbdır!

CONNİ: Belə de... Yaxşı, məni sevirsən?

ARVADI: Əlbəttə, əzizim!

CONNİ: Bilirsən, məhəbbət nədir?

ARVADI: Əlbəttə bilmirəm, əzizim!

CONNİ: Özün bilirsən ki, sabah cəbhəyə gedirəm. Mənim müharibəyə getməyim səni heç kədərləndirmir?

ARVADI: Əlbəttə yox, əzizim! Əksinə...

CONNİ: Özüm də bilirəm ki, qəhrəmanam! Ancaq...

ARVADI: Vinetalı ölməzdir!

CONNİ: O mənə aid deyil. Bəs bilmirsən, sevən qadın ərinin müharibəyə getdiyini biləndə hansı hissləri keçirir?

ARVADI (çaşqın halda): Əzizim, deyəsən... nə vaxtlarsa... keçmişdə... bilirdim... Ancaq indi... unutmuşam...

CONNİ: Hə, unudubsan...





SƏKKİZİNCİ ŞƏKİL



Səngər. Conni və bir əsgər,

ƏSGƏR: Bizi heç vaxt unutmayacaqlar, dostum, çünki biz qəhrəmanıq.

CONNİ: Əlbəttə, əlbəttə! Məni başqa şey maraqlandırır... Bilirsən indi biz hara gedirik?

ƏSGƏR: Yox, dostum, bilmirəm. Ancaq indi şeypur çalınıb hücum əmri veriləcək...

CONNİ: Şübhəsiz ki, elədir. Sən gəl bircə sualıma cavab ver: bizim düşmənimiz kimdir?

ƏSGƏR: Ordakılar.

CONNİ: Axı ordakılar kimlərdir?

ƏSGƏR: Kimlərdir? Onlar... Ah, nə pis oldu... doğrudan da unutmuşam...

CONNİ: Hə, unudubsan...

Şeypur səslənir.





DOQQUZUNCU ŞƏKİL



Şəhər qapısı. Şəhər mirzəsi yenə həmin pəncərənin önündə oturub. Conni bir az da qocalıb.

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Aha, əziz qardaşım, çoxdandır görüşmürük... Görəsən nə münasibətlə