uzun illərdən sonra yenidən belə bir şərəfə nail oldum?! Deməli sən o zəfər dolu müharibədə də ölmədin...

CONNİ: Xoşbəxtlikdən elədir.

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Hə, necə oldu, yaşaya bildin?

CONNİ: Allah xatirinə... Yox!

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Bir sözlə, əsl Vinetalısan!

CONNİ: Bu istehzanı özünə saxla! De görüm indi nə işlə məşğul olursan?

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Boş vaxtlarımda fəlsəfə ilə məşğul olmağa başlamışam. Elm adamları məni böyük mütəfəkkir hesab edir.

CONNİ: Belə de! Bura bax, cənab professor, sənin əgər sadə bir həqiqət, yəni həyat barədə düşünməyə ixtiyarın çatmırsa, onda nə barədə düşünə bilərsən? Özü də vəzifən əsas məsələni unutmaqdır...

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Çox məntiqli sualdır. Mən elə unutmaq barədə düşünürəm. Özüm də fəlsəfi bir məktəb yaratmışam. Özümüzü «Unutqanlar dəstəsi» adlandırmışıq. Buyurub mənim proqram xarakterli əsərimə də baxa bilərsən: «Unutqanlıq inkişaf etmiş sivil xalqların düşüncə tərzi kimi».

CONNİ (oxuyur): İnteqral qeyri-materialist, həqiqi mövcudluq haqqındakı metapsixopatik təlimlə silahlanmış metametafizik fenomenologiya bizi öyrədir ki... Bəh-bəh, fəlsəfəyə bax! Cümlənin axırına çatana qədər əvvəli yaddan çıxır...

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Əhsən! Mənim metodumun mahiyyəti də elə bundan ibarətlir. Deməli, başa düşdün...

CONNİ: Ay yaramaz!

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Bəs sən özün kimsən?

CONNİ: Mən? Mən bu gündən yaşamağa başlamışam! Gəldim ki, bunu sənə xəbər verim! Elə indicə senatda gözəl bir nitq irad elədim. Bütün Vineta bundan danışır.

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Dilənçilərin evsiz-eşiksizliyinə son qoyulması barədəki xahişini deyirsən?

CONNİ: Nə xahiş?! Tələbdir bu! Əməldir bu! İndi elə ilk dilənçilər qəsəbəsinin özül daşını qoymaqdan gəlirəm! Orda dedim: Hava! İşıq! Həyat! Camaat vəcdə gələrək ura çəkdi! Bu gündən...

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Yəni demək istəyirsən ki, dünəndən...

CONNİ: Nə dedin?

ŞƏHƏR MİRZƏSİ: Ya da srağagündən! Mənim əziz qardaşım, heç bilirsən senator olduğun gündən indiyəcən neçə belə təməd daşı