günlərimizi xatırla, Anni!

SAHİBƏ: Səninlə qızılgül ətirli günlərim olmayıb! Səninlə heç vaxt olmayıb! Ola da bilməzdi!

CONNİ: Mən demirəm ki, bir yerdə olmuşuq. Yox, hərənin öz günləri olub. Ancaq onda sinəndə gəzdirdiyin daş yox, ürək idi, Anni! Yoxsa düz demirəm? Bu qoca vaxtımda yalan danışıram?

SAHİBƏ: Ay qız gəl də! İkinci otaqda qalan cənab Detye səninlə mırt vurmaq istəyir.

CONNİ: Getməyin, uşaqlar! Qocanı tək qoymayın! Sizə başıma gələn bir əhvalatı danışacam (hirslənir). Sizinlə deyiləm? Qulaq asın! Hamımızın pulunu Conni verəcək! Conni indi öz həyatında olmuş bir əhvalatı danışacaq (səs-küy davam edir. Bu aralıqda).

SƏS EŞİDİLİR: Conninin verdiyi zibildir (hamı gülür).

SAHİBƏ: Özün bil, qonaqları narahat eləsən, bayıra atılacaqsan! Katrin, sən onu sakitləşdir, sonra da get cənab Detye ilə bir az mırt vur...

CONNİ (kədər içində): Görürsən, qızım, məni sakitləşdir, cənab Detyeni isə əksinə... Onunla mırt vur... Axı niyə, mənim əzizlərim? Ona görə ki, mən qocayam...

KATRİN: Sən qoca deyilsən, Conni.

CONNİ: Lazım deyil, Katrin, onsuz da mən daha heç kəsə lazım deyiləm. Heç cavanlar da mənim başıma gələnlərə qulaq asmaq istəmir.

KATRİN: Çünki onları bizə yüz dəfə danışmısan, Conni.

CONNİ: Boş-boş çərənləmə, qız! Mən daha heç kəsin xoşuna gəlmirəm. Başıma gələnlərə də heç kəs qulaq asmaq istəmir! Heç kəs! Heç kəs!

KATRİN: Yox, yox, Conni, mən qulaq asıram.

CONNİ: Sən? Sən yaxşı uşaqsan, Katrinxen. Ancaq onların hamısını bilirsən, elə deyilmi? Yoxsa bilmirsən?

KATRİN (yalandan): Hardan bilirəm? Sənin başına o qədər iş gəlb ki...

CONNİ: Doğru sözündür? Bəs cənab Detye?

KATRİN: Qoy ikinci otaqda özü ilə mırt vursun.

CONNİ: Bəs cavan oğlanlar?

KATRİN: Onlar da rədd olsunlar.

CONNİ: Ha... ha... Mən Kəlküttədə ağ ayı ovlayanda, onlar hələ bəlkədə olardılar. Necə ovladığımı sənə danışım?

KATRİN: Danış, Conni.

CONNİ: Yox, bəlkə sənə dəniz ilanının başına necə torba taxdığımı