tərəf): Gözətçi! Bu kişi nə iş görüb ki? O nə vaxt azadlığa çıxacaq?

KEŞİKÇİNİN SƏSİ (əks-səda kimi səslənir): Bilmirəm... Dünən...

CONNİ (məhbusa): Adın nədir?

MƏHBUS: Unutmuşam...

KEŞİKÇİNİN SƏSİ (əks-səda ilə): Unutmuşam...

CONNİ: İndi bura nə üçün gəldiyimi deyim. Bu şəhər də gələndən bəri əbəs yerə həyat işartısı axtarmağa başladım. Heç yanda, heç kimdə tapa bilmədim... Nə kasıbında, nə də varlısında... Daha vaxtıma da çox qalmayıb. Birdən yadıma düşdü ki, mənim o cavan olduğum ölkədə heç kəs məhbuslar qədər həyatı sevməyib. Ona görə də sən mənim son ümidimsən. Mən səni azadlığa buraxıram (Məhbus susur). Eşidirsən? Sən azadsan!

MƏHBUS: Eşidirəm, cənab senator.

CONNİ: Təkrar elə: mən azadam!

MƏHBUS: Mən azadam!

KEŞİKÇİNİN SƏSİ: Azad...

CONNİ: Yaxşı, de görüm azadlıqda neyləyəcəksən?

MƏHBUS: Bilmirəm.

CONNİ: Bir az fikirləş. Gözləyənin yoxdur? Gedib onu öpəsən...

MƏHBUS: Xeyr!

CONNİ: Bəlkə hardasa bir düşmənin gözləyir səni? Elə bir adam var ki, sən indi gedib onunla haqq-hesabı çürüdəsən?

MƏHBUS: Xeyr, cənab senator.

CONNİ: İndisə mənə qulaq as! Başqa cür olan bir dünya da var. Orda gah gecə olur, gah gündüz, yaz gəlir, qış olur, yenə yaz gəlir... Gah tufan qopur, gah da günəş çıxır. Taxıl əkirlər, sonra da biçirlər... Özü də həmişə... İnsanlar doğulur, buğda kimi boy atır. Təbiətən narahat olduqları üçün sevirlər, nifrət edirlər, sonra qocalırlar, ölürlər. Nifrət etmək, sevmək, qocalmaq, ölmək üçün yeni-yeni insanlar yaranır. Bunun heç vaxt sonu olmur. Fikirləşirsən ki, bütün bunların nə mənası var?! Ən böyük məna da elə bunun özüdür: HƏYAT! Başa düşürsən?

MƏHBUS: Xeyr, cənab senator.

CONNİ: Bilirəm, bunu başa düşmək sənin üçün çətindir, ancaq hər halda, az da olsa, bunun həsrətini çəkirsən, elə deyilmi? Axı nə vaxtsa sən bu həyatı yaşayıbsan.

MƏHBUS: Bilmirəm... Bilmirəm...





Səs-küy eşidilir.

KEŞİKÇİNİN SƏSİ: Cənablar yoxlamağa gəlirlər.





Şən senator,