ilə şəhər mirzəsinin döyüşünü mənasız, qarışıq bir səs-küy müşayət edir.

CONNİNİN ARVADI: Bilirsən o qəşəng, zərif müşavir xanım uzun ayrılıqdan sonra... Düz deyirəm, əzizim...

ŞƏN SENATORUN ARVADI (onunla birlikdə): Sən çiçəksən, qızım, bunu yadında saxla... bilmək olmaz...

ŞƏN SENATOR: Götürürsünüz? Ha-ha-ha... Çox gözəl, çox gözəl! İyirmi iyirmiyə! Ha-ha-ha...

MƏHBUS: Bəli, cənab senator! Bəli, cənab senator!

CONNİ: Burax məni, mirzə! Sən əcəlsən! Mən isə yaşamaq istəyirəm! Yaşamaq! Yaşamaq! Burax, mənə hava lazımdır! Hava! Hava! Hava! Hava!

Bu qarmaqarışıqlıqda kəskin zəng səsləri eşidilir.




ON BİRİNCİ ŞƏKİL



Birinci şəkildə olan meyxana. Conni təkdir.

CONNİ: Hə, Katrinxen, birdən gözlərimi açıram və görürəm ki, göyərtədə uzanmışam, bütün heyət də başıma yığışıb. «Urra, sağdır». Düz yarım saat əlləşirblər ki, məni özümə gətirsinlər. Məlum oldu ki, düz yarım saat ölümlə həyatın arasında çabalamışam. Hə, yarım saat... bəlkə də ədəbiyyətin özü qədər! Necə istəyirsən, elə də başa düş! Bilirsən, qızım, onda başa düşdüm ki, Vineta da, zəng səsləri də qarabasmadır. Ancaq çox fikirləşdim ki, bu tarixdən nəyi öyrənmək olar? Axırda bu qərara gəldim ki, dünyada Vineta adlı şəhər həqiqətdə olmayıb. Ancaq nə vaxtsa tufan qopsa, böyük bir müharibə başlasa, vəhşilik hər yanı başına götürsə, bütün dünya Vinetaya çevrilməyəcəkmi? (Katrin hiss olunmadan gəlib) Ancaq bütün bunlar mənim fantaziyamdır, elə deyilmi, qızım? Əgər fantaziya olmasaydı, çox pis olardı... Düz demirəm, qızım? Onda gərək biz var gücümüzlə çalışaq ki, bu tufan qopmasın. Özü də tələsmək lazımdır, çünki onun nə vaxt qopacağını heç kəs bilmir. Bəlkə də lap yaxındadır, bu iyrənc meyxananın qapısı ağzındadır... Bu qorxulu deyilmi, qızım?

KATRİN: Elədir, Conni! Sən haqlısan, Conni! O da çox alçaq adam imiş.

CONNİ: Kimi deyirsən?

KATRİN: İkinci otaqda yaşayan cənab Detyeni! Lap bitinin ətini yeyəndir... Lənətə gəlsin onu...