ı danışım?

KATRİN: Danış, Conni!

CONNİ: Yoxsa «Uçan Hollandiyalı»nı necə içirtdiyimi danışım? Gedib stolun altına girdi.

KATRİN: Danış, Conni!

CONNİ: Yox, yaxşısı budur sənə Vinetada – sulara qərq olmuş bir şəhərdə necə yaşadığımı danışım! Orda uzun bir həyat yaşamışam. Orda çox şey görmüşəm. Bu, tarixdir və ondan nəsə öyrənmək olar, qızım. Biz gərək həmişə təpərli olaq. Bu təpər ürəyimizdə olmalıdır (Katrin əsnəyir). Əsnəyirsən, qızım?

KATRİN: Mən?

CONNİ: Yoxsa bu əhvalatı da bilirsən?

KATRİN: Yox, Conni, bilmirəm. Tez ol, danış...

CONNİ: Hə, onda mən lap cavan idim. İyirmi beş yaşım olardı... ya da iyirmi altı... Elədir? O vaxtlar sənin kimi qızlar bütün gecəni mənimlə mırt vururdular. Özü də heç nəsiz... Pulsuz-parasız... Hər gecə... (Katrin ona araq süzür). Sağ ol, Katrinxen, sənin sağlığına! Onda mən hələ matros deyildim, adicə dalğıc idim. Vinetada olanda... yəni dənizin dibində heç nə ilə məşğul olmaq istəmirdim... Bu hadisə belə olmuşdu... Min səkkiz yüz... bilmirəm neçənci ildə bizim balaca, qoz qabığına oxşayan üç yüz tonluq gəmimiz Şimal dənizinin sahillərindən birində lövbər saldı. Bir il əvvəl burda bir yük gəmisi batmışdı, biz gərək onu tapıb çıxaraydıq. Çox gözəl, çıxaraq da... Bəs gəmidə ən etibarlı dalğıc kim idi?

KATRİN: Əlbəttə, Conni!

CONNİ: Düz deyirsən, Conni idi! Deməli, Conni hamıdan birinci yeddi yüz metr dərinliyə baş vurub oradakı vəziyyəti yaxşı-yaxşı öyrənməli idi. Qoy olsun! Hə, başlayıram hazırlaşmağa: dalğıc paltarını geyinirəm, altı qurğuşunlu ayyaqabıları ayağıma taxıram... Tullanacağım yerə gəlib dəbilqəni başıma keçirmək istəyirəm ki, birdən... Hə, nə olsa yaxşıdır?

KATRİN: Gəmidə əl buyruqçusu işləyən oğlan qaça-qaça gəlir...

CONNİ: Özü də necə gəlir?! Lap nəfəsi kəsilir, elə bil kimsə dalınca düşüb. «Conni, Conni, tullanma! - deyir. - Geri qayıtmayacaqsan!» Heçcə nə başa düşmürəm: niyə qayıtmıram? Deyir: «Zəng səsləri eşitdim... Zəng səsləri...» Bütün gəmi gülüşür. Hərəyə bir