şunquruq qoşmağı xoşlayan miçman deyir: «Yəqin aşpaz qulağının dibinə birini ilişdirib, qulağı hələ də cingildəyir. Ha... ha...» Oğlan deyir: «Yox, aşpaz qulağımın dibinə ilişdirəndə, musiqili səslər eşidirəm. Ancaq indi kilsə zənglərinin səsidir. Dənizin dibindən gəlir!» (Bu arada qız yavaşca əkilir, ancaq qoca Conni bunu hiss eləmir). «Hə, deyəsən, nənəndən eşitdiyin nağılların havası hələ başından çıxmayıb!» - deyirəm. – «Qulağın səsə düşüb, oğul bala. Yaxşısı budur, dəbilqəni bəri ver!» Oğlan ağlamağa başlayır. «Ulama!» - deyirəm, dəbilqəni yaxşı-yaxşı bağlayıram, kəndir pilləkanı suya atıram... və onunla bir az düşüb suya baş vururam... Hə, necədir? Necə? Hə, başlayıram aşağıdüşməyə... Təxminən üç yüz, dörd yüz metr enirəm və birdən nə hiss eləsəm yaxşıdır? Elə bil kimsə başımdan sıxır. Elə sıxır ki, dözmək olmur. Lap indiki kimi başım bərk ağrımağa başlayır. Fərq ondadır ki, indi içməkdən ağrıyır, dünən çox içmişdim... Ay uşaq, orda sakit olun! Bunlara bax, qulaq asmaq istəmirlər. Elə deyil, qızım? Hə, başım bərk ağrıyır, sonra da qulaqlarım uğuldamağa başlayır. Sonra... sonra bilirsən nə eşidirəm? Zəng səsləri! Doğru sözümdür, zəng səsləri eşidirəm! Danq... Danq! (səs-küy azalır, uzaqlardan zəng səsləri eşidilməyə başlayır). Hə, o dəqiqə başa düşdüm, nə olub. Hava verən cihaz işləmir. Başa düşürsən bu nə deməkdir? Hə, kəndiri silkələyirəm, işarə verirəm ki, əzizlərim, məni yuxarı çəkin. Hə, çəkin! Ancaq neyləsələr yaxşıdır? Elə bil göyərtədəkilər kar, kor olmuşdular, heç nə olmayıbmış kimi kəndiri açırdılar, mən də enir, enirdim! Ah, lənətə gəlmiş bu baş ağrısı... Elə hey enir, enirdim... (zəng səsləri ucalmağa başlayır). Gözlərim qaralmağa başlayır... (qaranlıqlaşır) İndi heç nə görmür, heç nə eşitmirəm... Yalnız bu zəng səsləri... Lənətə gəlmiş zəng səsləri... Eşidirsən, qızım, necə ucadan səslənir? Nəfəs almaq istəyirəm, ancaq havam çatmır. Qulaqlarım güyüldəyir, tutulur... Zəng səsləri gəlir... Mənə elə gəlir ki, ölürəm... Aha, öldüm! Öldüm! Daha