a görə də, onların arasından bir nəfər kimisə seçmək müşkül məsələdir. Şübhəsiz ki, ən maraqlı həmsöhbətlərimdən biri Elis Ruzvelt Lonquort idi. EIis öz qonaqlarını söhbətə cəlb etməkdə müstəsna qabiliyyətə malik idi, özü də söhbət etməyi unutmurdu. O, nədən danışırdısa istər tarixi mövzu olsun, istər siyasi həyat, xarici siyasət mövzuları və ya sosial problemlər olsun - onların hamısında eyni dərəcədə yüksək intellekt nümayiş etdirirdi. Lakin, hər şeydən əvvəl, onda insanları tanımaq qabiliyyəti vardı. Özünün Vaşinqtondakı evində verdiyi ziyafətlərdə çoxlu görkəmli şəxslər iştirak edirdi. Lakin ən görkəmlısi o özü idi. Heç kim, nə qədər məşhur adam olursa-olsun, onu kölgədə qoya bilmirdi. O, mübahisəli məsələlər baqqında öz fikrini söyləməkdən heç vaxt qorxmurdu, qeybət etməkdən də çəkinmirdi. Eİis heç da hər zaman haqlı olmurdu, lakin onunla adam heç vaxt darıxmırdı. Əgər kardinal Rişelye Elis Lonquort ilə tanış olsaydı, XIII Lüdovikə deməzdi ki, "qadından heç vaxt intellekt gözləmə". Elislə müqayisə oluna bilinəcək yeganə adam Avstraliyadan olan Robert Menzis idi. Əgər o, Avstraliyada yox, İngiltərədə doğulsaydı, şübhəsiz ki, Uinston Çörçill kimi nəhəng baş nazir olardı.

Eyzenhauer də çox əla həmsöhbət idi. Mən bunu ilk dəfə 1951-ci ildə Parisdə onunla görüşdüyüm zaman anladım. Mən o vaxt Kalifomiya ştatından az tanınan bir senator idim və hələ vitse-prezident postu üçün 1952-ci ilin seçki mübarizəsinə qoşulmamışdım. Eyzenhauerin də prezidentliyə namizədliyi hələ irəli sürülməmişdi, lakin hamı gözləyirdi ki, belə olacaq. O, bütün həyatı boyu siyasi xadim olmadığını daim təsdiq etsə də, sadəcə siyasi xadim yox nəhəng siyasətçi olmayan heç kəs İkinci Dünya müharibəsində Avropada müttəfiq qoşunların ali baş komandanı ola bilməzdi.

Bizim görüşümüz zamanı o dərhal mənim üçün sərbəst şərait yaratdı. Eyzenhauer də Qoll kimi öz yazı masasının arxasında əyləşmədi, mənimlə yanaşı divanda oturdu. Mənim bioqrafiyamı öyrənmişdi və Xissin işi üzrə fəaliyyətimi