yüksək qiymətləndirdi. Söylədiyinə görə, diqqətini cəlb edən əsas cəhət təhqiqatı vicdanla aparmağım olmuşdu. Çoxları dünyada məşhur olan sərkərdənin hər bir problemlərdən danışacağını gözləyərdi. Lakin o, kommunist təhlükəsini dəf etmək üçün Avropada adekvat hərbi qüvvənin yerləşdirilməsi lüzumu üzərində dayanmadı, diqqəti daha çox Avropanın iqtisadi dirçəlişinə yönəltdi. Bir saatlıq söhbət əsnasında Ezenhauer qarşıdakı seçkilərdən bir kəlmə də danışmadı. O bilirdi ki, vəzifə almağın ən yaxşı qaydası - bu vəzifəyə yiyələnmək istədiyini bildirməməkdir. O, özünün bu rolunu çox gözəl oynadı.

Həm prezidentliyim dövründə, həm də ondan əvvəlki və sonrakı dövrlərdə keçirdiyim təxminən minə qədər söhbətdən yaddaşımda həkk olunanı çox azdır. 1963-1964-cü illər dövründə de Qoll, Adenauer və Filippinin görkəmli xarici işlər naziri Karlos Romulonun bir-birindən xəbərsiz mənə eyni məsləhəti vermələri məni indiyədək təəccübləndirir. Onların hər üçü bir-birilə heç bir əlaqə saxlamadan Birləşmiş Ştatlarla Çin arasında yeni münasibətlərin bərqərar olması üçün zəmin yaratmağı mənə tövsiyə etdilər. Üç il sonra mən onlann fikirlərini "Forin affers" jumalında dərc etdirdiyim və barışıq üçün ilk addım olan məqaləmdə aks etdirdim. Barışığın özü isə 1972-ci ildə mənim Pekinə səfərim zamanı baş tutdu.

Məndə təkbətək görüşümüz zamanı dərin təəssürat oyadan başqa bir lider isə Manlio Brozio olmuşdur. O, İtaliyanın Moskvada və Vaşinqtonda səfiri olmuş, sonra NATO-nun baş katibi vəzifəsinə irəli çakilmişdi. Altmışıncı illərin ortalarında avropalıların əksəriyyəti Sovet İttifaqı ilə münasibətlərdə gərginliyin zəifləməsinə təkid edandə, o, səbrli olmağı məsləhət görürdü. Deyirdi ki, "Mən rusları yaxşı tanıyıram. Onlar dünyanın ən böyük aktyorlardır, usta yalançıdırlar. Onlar belə hesab etmirlər ki, aldatmaq pis əməldir, düşünürlər ki, mənafeləri tələb edirsə, yalan danışmağa borcludurlar."

Görüşdüyüm hər bir britaniyalı siyasi xadim yaddaşımda gözəl həmsöhbət kimi qalmışdır; həm