Bəli - dedi.

- Axı bunlar şer deyil.

- Niyə?

-Çünki şer tamam başqa şeydir. Padşah:

- Deməli şerlərim xoşunuza gəlmədi? - dedi. Şair:

- Hansı şerlər? - dedi.

Padşah qəmli-qəmli vəzirinə baxdı, həlim səslə:

- Bu adam dörd dəfə qanunu pozdu - dedi və lap yavaşdan vlavə etdi: - işinə baxın.

Vəzir şairə:

- Siz həbs edilirsiniz - dedi.

Şair qanun-qadağalardan bixəbər olduğuyçün elə güman etdi ki, guya onu şahın yazılarını bəyənmədiyinə görə həbs edirlər.

Vəzir:

- Padşah sağ olsun - dedi - məhbəsdə boş yer qalmayıb. İzn verin müvəqqəti olaraq bunu tövləyə salaq.

Padşah dodağını büzdü:

- Xırda-xuruş məsələlərçün mənim vaxtımı alma. Bu adam qanunu pozub. O dustağa salınmalıdır. Harda, nə cür, nə müddətə - bütün bunların nə əhəmiyyəti var?

Gecə isə padşah yenidən şer yazırdı. O yazır, yazır, elə hey yazırdı, amma heç kəsə oxumurdu. Düz bir il durmadan yazdı. Seçilmiş əsərlərinin yüz cildi tamam oldu. Düz bir il tamam olanda padşah vəzirini çağırdı.

- Şairi hüzuruma gətir - dedi.

Bir qədərdən sonra padşahın hüzuruna saçı ağarmış, beli bükülmüş, dişləri tökülmüş bir qocanı kətirdilər. Bu haman şair idi.

Padşah mehribanlıqla:

- Yaman dəyişmisən - dedi - dünyasında tanımazdım. Yəqin çox işləyirsən. Bizim bu andıra qalmış peşəmiz adamı tez qocaldır - o yorğun-arğın bir ədayla əlavə etdi - mən də bu ili çox işləmişəm. Xeyli yazıb-yaratmışam. «Mənim sözüm» adlı kitab yazmışam. Bir qulaq ver.

Padşah düz beş saat yarım yazdıqlarını oxudu. Şair susub durmuşdu.

Padşah oxuyub qurtardı, məlul-məlul şairə baxdı:

- Fikrini söylə, çəkinmə - dedi.

Şair:

- Əmr eləyin məni təzədən tövləyə salsınlar - dedi.

- Axı, niyə, niyə, niyə, nə üçün - həyəcandan padşahın dili-dodağı təpirdi - niyə görə mənim şerlərimi bəyənmirsən? - O doğrudan yanıb-yaxılırdı.

Şair:

- İnciməyin - dedi - hər kəs padşah ola bilmir, hər kəs də şair ola bilməz. Padşah inadla:

- Yox, ola bilər - dedi. O həm də çox tərs, höcət padşah idi -