« M U H A K K A K G Ö R Ü Ş Ü R Ü Z - M Ü T L Ə Q G Ö R Ü Ş Ə R İ K»

İlk gənclik illərindən qiyabi sevdiyim Türkiyəni ora səfərlərim nəticəsində daha yaxından tanıdım və 93-cü ildə İstanbulda yeddi ay yaşadıqdan sonra bu ölkəni, bu xalqı daha çox sevdim. Bir çox dəyərli insanlarla tanış oldum. Onların Azərbaycandakı faciəvi hadisələrə, Qarabağ müsibətinə necə də ürəkdən yandıqlarını, bizə hər cür yardım göstərmək arzusuyla çırpındıqlarının şahidi oldum.

Türkiyəni ikinci vətənim sayıram.

Birinci vətənimdə - Azərbaycanda gördüyüm naqisliklər, çatışmazlıqlar haqqında tənqidi, satirik yazılar yazdığım kimi, ikinci vətənimdə bəzi xətaları müşahidə etdikcə, sözünü tutmayan, vədinə əməl etməyən, havayı söz danışan adamlarla rastlaşdıqca bu barədə susmaq istəmədim. «Mühakkak görüşürüz» hekayəsi də bu hisslərdən yaranıb. Məncə vətəni sevmək - onu hər cür qüsurlardan, boşboğaz adamlardan xali görəmək istəyidir. Və qələmi bu məqsədə yönəltməkdir.

Hekayə Azəri ədəbiyyatının fədakar dostu, yorulmaz təbliğatçısı, sözü bütöv xeyirxah və çox dəqiq insan olan doktor İldəniz Qurtulana ithaf olunub. Bu ithafın səbəbi isə hekayədən aydınlaşır.

16 yanvar 1994, Bakı

(hekayə)

İldəniz Qurtulana

-Allo. Ceyran xanım, mərhaba. Mən...

-Mərhaba, əfəndim, duydum sizi1. Nasılsınız?

-İyiyəm, sağ olun. Siz nasılsınız? Gözəl. Rektor bəylə görüşə bilirmiyəm, lütfən?

-Maləsəf, rektor bəy toplantıda.

-Dün də aradım, yenə toplantıdaydı, bu gün üçün arayın demişdiniz.

-Əvət öylə.

-Rektor bəyə onunla görüşmək istədiyimi söylədinizmi?

-Təbii, əfəndim, söyləməz olurmuyum.

-Pəki, nə dedi?

-Çok selam söyledi size, muhakkak görüşürüz - dedi.

-Nə zaman?

-Yarın öylədən sonra telefon açın, mutlaka görüşdürürüm sizi.

-Çok təşəkkür...

-Bir şey deyil... Rica ederim. İyi günlər.

-Xoşca kalın.

-Gülə-gülə....

Bu son bahar günü İstanbul ilk bahardakı kimi gözəldi. Bəlkə ondan da gözəl. Ağacların başı hələ yaşıl idi, amma budaqları