Hər şey ikili olduğu bir dünyada yaşayırıq.
Bir biriylə təzadda olan hisslər, duyğular, insanlar...
Təzadda olan yaşamlar, dünyalar, iç aləmlər...
Bir cismin iki üzü – görünən və görünməyən, iki tərəfi – işıq və kölgə düşən...
Sizcə bunlar hamısı təsadüfdürmü?
Bəlkə yaxşının altından xətt çəkilməsi üçün pislik, xoşbəxtliyin hiss edilməsi üçün bədbəxtlik, xeyirə qiymət verilməsi üçünsə şər lazım imiş?
Hər zaman hər kəs sevinsəysi bunun sevinc olduğu nədən bilinərdi - göz yaşları olmasaydı?
Sülh və əminamanlığın necə bir nemət olduğu hardan bilinərdi - müharibələr olmasaydı?
Nədir bunlar?
Hisslərimizin kütləşməməsi üçün gpndərilən sınaqlar?

Dinə nəzər salaq.
Qadir Allah və iblis.
Aldatmaq, yalan və pisliklərin arxasına qoymaq üçün gərəkən vacib obraz - İblis və yaradan, qoruyan - uca Allah.
Iblis olmadan Allahın varlığı monoton olardı. Onun monolit olması üçün iblis varlığı labüd deyilmi.
Allah iblisi səcdəyə getmədiyi üçünmü dərgahından qovdu və onunla düşmən oldu.
Bunun belə olacağı məlum deyildi?
Niyə torpaqdan bir varlıq yaradıb ondan əvvəl yaranan daha qüdrətli birinə - Buna səcdə et - deyildi?
Özümüzdən götürək...
Atanız kimisə başqa bir uşağı gətirsə evə və sizə - Sən öz otağını həmişəlik ona verəcəksən və həmişə ona qulluq edib baş əyəcəksən desə nə edərdiniz? Lap bir az dözərdiniz, amma həmişə deyil ki? Suallar və şübhələr sizi incitməzdimi?
Qürurunuz szi baş əyməkdən boyun qaçırtmazdımı? Axı o sizdən sonra gəlib və sizin yerinizi tutur.
Təbii ki, bu cür halda iblisin «mən səcdə etmirəm» reaksiyası gözlənilməliydi.
Uca Allahın bilmədiyi heç nə yoxdur...
İblis kimi bir qüvvənin olması lazım idimi?
Bir olan Allaha hər zaman inanmışam və bizləri yaşadan da bu inamdır.
Amma hər bir kəsin sualı ola bilər və heç kəs heç nəyi sonunadək bilə bilməz!