Yata bilmirdi, qıvrılırdı. Nifrəti zəhərləmişdi onu. Bu gün çox pis keçmişdi. Dərmanı yox idi, əsəbi və yorğun idi. Saatın səsi beyninin hüceyrələrinə qədər təsir edirdi. Tik-tak... 1 saat daha keçdi. 7-yə 15 dəqiqə işləmişdi. Hava işıqlanırdı. Gözləniri var gücü ilə yumub inildəyirdi. Həyat kabus kimi onunlaydı. Nifrətində,sevgisində... Məhv edirdi onu! Öz-özünə gülməyə başladı. Çılğın bir ehtirasla qisas alırcasına gülür, qəh-qəhələr atırdı. Səhər açılır, uşaqlar evlərindən məktəbə, tələbələr universitetə, “böyük”lər isə işə gedəcəkdi. O da işə gedəcəkdi hamı kimi. Amma ona əzab verən, vicdanını yandıran bir işə. Yeni bir gün və o yenə dərman satacaq. Minlərcə insan bu dərmana möhtacdır. Ziyanı ölçüsüz olan bu dərman. Bu gün ona dərman verməmişdilər. Zirzəmidə əks-səda verən gülüşləri göz yaşları ilə əvəz oldu. Hıçqırıqları, iniltiləri məğlubiyyəti idi. Bu gün valideynlərinin vəfat günüydü. Gah gülür, gah ağlayırdı. Anasının gözləri... Yenə o kadrlar gözünün önündə canlanırdı. Göz yaşları bütün yaralarını göynədici ağrıyla və əzabla yad edirdi. Qış günü idi, çox soyuq idi. Cırıq bir yorğana bürünmüşdü bacılarıyla. 8 yaşı vardı. Bacıları çox üşüyürdü. Birinin 4 digərinin 6 yaşı vardı. Yorğanın altından çıxıb onu bacılarına verdi. İliyinəcən titrəyirdi. Atası içirdi yenə. Qızışmaq üçün... Anası çox xəstə idi. Tez-tez öskürürdü. Evdə atasının arağından və pendirindən başqa heç nə yox idi. Artıq nifrət edirdi bütün insanlara. Əmisi atasından pul almaq üçün evlərini araqla həmişə təmin edirdi. Qonşuları isə tutuquşu kimi “zavallı”, “yazıq” sözlərini təkrar etməkdən bezmirdilər. Müəllimlər isə bayramlarda onları “təbrik” etmədiyinə görə ona daha kinayə ilə yanaşırdılar. Anası yenə öskürməyə başladı. Içində dərin bir qorxu vardı. Bədənini soyuq tər basdı. Iradəsinə tabe olmayan və onun içindəki bütün kədər qarışıq nifrətini göz yaşları yudu bir anda. Ağlamağa da gücü yox idi. Anası öləcəkdi bilirdi. Göz yaşları içində boğulurdu və hönkürtü ilə anasının boynuna sarıldı.