Anası da onun boynunu qucaqladı.”Ana,ana... Mən səni çox istiyirəm ana! “ Anasının əlləri qəfildən ayrıldı ondan. Ölmüşdü anası . Bədəni buz kimi soyumuşdu. “yox! Ana yox! Xahiş edirəm ölmə! Allahım yalvarıram ölməsin! Allahım yalvarıram alma anamı məndən! Yooox!!!” Gözyaşları anasının üzünə süzülürdü. Anasından gözündən öpür, bütün mövcudluğu ilə hönkürürdü. “yox ana yox! Nolar ölmə!” Beynində min cür hekayə yaratmışdı bu an ərzində anasının yer aldığı. Ayağa qalxdı. Bayaq bir küncdə mürgüləyən atası artıq ayaq üstəydi. Özünə gəlməyə çalışırdı. Hadisələrin gedişatı hələ də ona aydın deyildi. Budur yavaş-yavaş özünə gəlir. 1 ay əvvəl həkim demişdi. “Xəstəliyi çox ağırdır. Müalicə vacibdir!”. Artıq hər şeyi anlamışdı ki, oğlu nifrətini onun üzünə tüpürcəklə əks olundu. “Sən öldürdün, sən! Anamı sən öldürdün! Sən elədin! Əclaf, alçaq! Yenə həmin göz yaşları və içində onu boğan və məhv edən nifrəti. Artıq qışqırırdı və nə etdiyini unutmuşdu. Əlində mətbəx bıçağı, beyninin dərinliklərində onu qudurdan nifrəti və bacıların çığırtıları müşaətində-“Sən öldürdün anamı!” İndi isə o olanları anlamırdı. Atası yerdə qan içində uzanmışdı. Hadisələr elə tez baş verdi ki, o özü də bunu başa düşə bilmirdi. Göz yaşları dayandı. Zirzəminin bir küncünə sıxılaraq gülməyə başladı. Bundan sonra soyuq və ikrahedici yetimxana divarları... Artıq vaxtdır yenə durub gedəcək özü kimi bir neçə həyatı da məhv etməyə. Narkomaniyaya nə vaxt və necə qul olduğunu özü də unutmuşdu. Amma yaddaşında qalan yalnız anasının soyuq bədəni və qan içində inildəyən atası idi...! Gülməli bir tənasüb yaranmışdı. Atası anasının ölümünə səbəb olmuşdu. O atasının. Həyat onu öldürüb, ruhunu didib məhv edib, iradəsini, vicdanını yox edib. O