Səhər açıldı.Evdə hər kəs oyanmışdı.Bacımla məktəbə yollandıq.Mən yolda deyinə-deyinə gedirdim.Öz-özümə deyirdim ki `Nə qədər olar eyni yolu getmək.Eyni proseslər.Eyni maraqsız üzlər`.Ama bacım həyatından razı idi.Çünki o əlaçı idi.Dərslərini yaxşı oxuyurdu.Ama mən bezmişdim.Bizim əkiz olmağımıza baxmayaraq heç xasiyyətcə bir-birimizə oxşamırdıq.Deyinə-deyinə məktəbə çatdıq.Biz eyni sinifdə oxuyurduq.Hətta eyni partada otururduq.Nədənsə artıq ondanda(bacımdan) bezmişdim.Onun düşüncələri çox köhnə idi.Bizim bu gün 6 dərsimiz var idi.Ama mən 3dərsdən icazə alıb yalandan başım ağrayır deyərək məktəbdən çıxdım.Ürəyimdə böyük bir sevinc vardı.Mən sanki uçurdum.Yolda-AZADLIQ.AZADLIQ.AZADLIQ deyə qışqırırdım.Hamı mənə qəribə gözlərlə baxırdı.Ürəklərində:Bu qız dəlidi yəqin-deyirdilər.Ama mənim vecimə də deyildi başqalarının fikirləri.
Məktəbdən xeyli uzaqlaşmışdım.Birdən qarşıma bir manyak çıxdı.Sərxoş idi təbii ki.Əvvəllər manyaklardan çox qorxardım.Ama indi ondan heç qorxmurdum.Əvvəlcə üstümə gəlməyə başladı.Ama mən ayıq və cəld bir qız olduğumdan(bacımdan fərqli olaraq) ona heçə demədən həmin yerdən uzaqlaşdım.Hiss elədim ki acımışan.Yaxşı ki anam çantama yeməyim üçün 1şeylər qoymuşdu.Onu yedim və yoluma davam etdim.1az getmişdim ki qarşıma kiçik bir baxça çıxdı.Uşaqlar üçün əyləncəli yelləncəklər və oyuncaqlar vardı.Mən də uşaqlığıma və şıltaqlığıma mane ola bilməyib bütün yelləncəklərdə yelləndim.Birdən 1səs eşitdim.Gördüm ki 1qadın mənim üstümə qışqırır.Üzünü tam görməsəmdə hiss elədim ki mənim yaşıma gorə bu hərəkətimin çox səhv olduğunu qışqıraraq deyirdi.Ama onun sozlərinə əhəmiyyət vermədim.Çinki bu gün mənim günüm idi.Heç kim məni narahat edə bilməzdi.Çünki telefonumu söndürmüşdüm.Evə gec getsəm məni sorğu-suala tutacaqdılar.Tez də getsəm bütün həvəsim öləcəkdi.Bu fürsət əlimə bir daha düşməyəckdi.Ona gorə də yoluma davam etməyə qərara aldım.Artıq yorulmuşdum.Çünki dayanmadan gedirdim.Səkidə oturdum ki nəfəsimi alım.Beş dəqiqə oturmuşdum ki sağ tərəfdən