Səhər açıldı...Bu gün tam 4 ildirki səhərimi “Onsuz” açırdım...Və mən yenə hər gün olduğu kimi yerimdən qalxıb pəncərəyə yaxınlaşdım,günəşin şüaları üzümə vururdu və mən yenə “bu gün mənim üçün sənsiz yeni bir həyat başlıyır,Sənsiz yaşamağa dəyər” deyib,yenə də özümü aldadaraq otaqdan çıxdım.Anamın hazırladığı səhər yeməyini yemək üçün süfrəyə əyləşdim...Anam isə hər gün eyni baxışlarla mənə baxırdı.Sanki içi ağrıyırdı məni gördükcə...Sanki qışqırmaq istiyirdi daha bəsdi deyə...Və mən artıq bu baxışlara alışmışdım.Anam yenə sözə başladı:
-Oğlum niyə hər gün bir az daha zəifliyirsən.Gözlərinin altındakı çökəkləri görmürsən...?Bədənin necə halsızdır görmürsən...?Bütün günü dilindən bir kəlmə çıxmır və anam dözmədi qışqırdı...” Nə vaxta qədər əziyyət çəkəcəksən...?O indi xoşbəxtdir başa düşürsənmi...?!Səndən çox uzaqlarda əlinin çatmayacağı qədər çox uzaqlardadı anlıyırsan sən bunu...?!O səni yox özünü və ailəsini seçdi və getdi...!Sən isə bizi də özünü də məhv edirsən...Daha bəsdi...!”
Anam əlini stola çırpdı və gözlərindən yaş süzülməyə başladı...Ayağa qalxdım “Ana məni bağışla bacarmıram deyəsən” deyib evdən çıxdım.Bərk yağış yağırdı və onunla hər zaman görüşdüyümüz yerə gəldim yenə...Oturdum...



İllərin yorğunu idim sanki “yəni mən onsuz bu qədər gücsüzəm...Offf...”.Dərindən bir nəfəs aldım...”Uff...”içimdən qopan ağrı bütün bədənimi incidirdi.Yenə fikirləşməyə başladım gedişinin səbəbini.Tam 4 il bundan qabaq çox xoşbəxt idik.Yenə hər zaman olduğu kimi mənə zəng edib “həminki yerdə məni gözlüyərsən” deyib telefonu söndürdü.Səsi çox kədərli idi anlamadım ilk öncə.Amma yenə də həvəslə hazırlaşıb görüş yerinə gəldim.Onunla hər görüşə gələndə ürəyim tez-tez döyünür,əllərim titriyir,balaca uşaqlar kimi sevinirdim...Sanki hər dəfə ilk görüşümüz idi amma heç son olmuyacaqdı...!Bir qədər gözdədim onu.Gəldi...Üzünü mənə heç çevirmirdi.Sakitcə yanıma oturdu və ilk dediyi söz:




- Mən gedirəm...!
-Hara...?
-Sənin təsəvvür edə bilməyəcəyin qədər uzağa və