a çox işgəncə vermişdilər. O da bir gün əlinə düşən fürsətdən istifadə edib müsəlmanların yanına qaçmışdı. Suheyl, müqaviləyə əsasən, ilk geri verilməli olan şəxsin oğlu olduğunu bildirdi və əlindəki dəyənəklə Əbu Cəndəlin sifətindən vurdu. Baş verənləri hüznlə izləyən Rəsulullah, Əbu Cəndəlin müqavilədən kənar olmasını, onu Peyğəmbərimizə bağışlamasını Suheyldən xahiş etdi. Ancaq daşürəkli müşrik buna razı olmadı. Əbu Cəndəl müşriklərə təhvil veriləndə fəryad edərək müsəlmanlara yalvarır və kömək istəyirdi. Müsəlmanlar onun bu halına dözməyib ağlamağa başladılar. Allah Rəsulu Əbu Cəndəli təsəlli verərək buyurdu:
“Ey Əbu Cəndəl! Bir az da səbir et, döz! Allah-Təaladan bunun mükafatını dilə! Heç şübhəsiz, Uca Allah sən və yanında olan zəif, kimsəsiz müsəlmanlar üçün bir genişlik, rahatlıq və çıxış yolu yaradacaq. Biz bu tayfayla bir sülh müqaviləsi bağlamış və onlara Allahın əhdilə söz vermişik. Onlar da bizə Allahın əhdilə söz verdilər. Sözümüzə vəfasızlıq edə bilmərik. Çünki, verdiyimiz sözün üstündə durmamaq bizə yaraşmaz!” (İbn Hənbəl, IV, 325; İbn Hişam, III, 367).
Cabirin (r.a.) rəvayət etdiyinə görə, bir gün Peyğəmbər (s.ə.s.) Bəhreyndən zəkat malı gəlsə, ona filan qədər mal verəcəyini bildirir. Ancaq Peyğəmbərimiz vəfat edənə qədər Bəhreyndən mal gəlmir. Onun vəfatından sonra mal gələndə Əbu Bəkr “Allah Rəsulunun birinə vədi və ya borcu varsa bizə müraciət etsin”, - deyə elan etdi. Mən də gedib dedim ki, Peyğəmbərimiz mənə belə demişdi. Əbu Bəkr bunu eşidən kimi əlini atıb qənimət malından bir ovuc götürərək mənə verdi. Sayıb gördüm ki, burada 500 (dinar) var. Onda Əbu Bəkr mənə “Yenə götür!” ― dedi (Buxari, Kəfalət, 3).
Gördüyümüz kimi, səhabələr Allah və Rəsuluna verdikləri sözlərə olduqca həssas yanaşmış və nəyin bahasına olursa olsun, yerinə yetirməyə çalışmışlar. Buna gücü çatmayanlar isə “Heç olmasa bu yolda ölərəm” deyərək hikmətli davranışlar nümayiş etdirmişlər. Bəra İbn Mərur (r.a) belələrindən biridir. Aqabə beyətində on iki təmsilçidən biri