Mükəmməl biri deyildim mütləq… Allah quluyam çünki… Səhvlərim vardı mənim də; hər insan kimi. Etdiyim ən kiçik səhv, səni bir az incitsə məni yıxardı...Benim sevdamı daşımaq asan deyildi, yorardı səni, bəlkə də yuyardı. .Aşkın sabahı yox idi, qəbul edirəm… Amma bizim gözlədiyimiz sabah idi… O sabah heç yaşanmadı Qəbul etməlisən ki vəfasız sənin sevdan dahada ağır idi…

Səni sənə baxmayaraq yaşadım mən… Bir tərəfini tamamlasam, bir tərəfin həmişə yarım qaldı… Halbuki necə də ümid doluydum başlarkən… Mən ağ atlı şahzadə, sən şahzadə olacaqdın… Mən yapışacaq budaq olacaqdım sənə; sən məndə yaşıllaşan yarpaq… Payızı yaşamayacaqdıq biz… Sevdamız Yaz olacaqdı, uşaqlarımız bu baharda açmış çiçəklər… İllərimi, özümü, həyatımı sənə həsr etməyə hazırdım halbuki…

Xəyanət tələsinə heç düşməyəcəkdi bizim eşqimiz… Buna ilk gün qərar vermişdim mən; və özümdən əmindim Ağac ağac gəzməyəcəkdi mənim yarpağım… Payıza məğlub olmayacaqdı Başqa coğrafiyalara köçməyəcəkdi bizim eşqimiz…

Çox ani oldu gedişin… Heç gözləmədiyim bir anda, vaxtsız bir təkliklə qarşı-qarşıya qaldı ürəyim…

Amma getdin… Yaşanmış bütün gözəllikləri arxanda buraxarkən, yaşanmamış nə varsa götürüb getdin...Beləcə getdin Mənsə arxandan baxa-baxa qaldım çaresiz...Bir dağıtma kimi idi gidişin...Hara getdiyin əhəmiyyətli deyildi əslində. .Önəmli olan gedərkən içimdə ki ümid dolu uşağıda məndən alıb götürmendi...Sen getdin, o uşaqda getdi
Nə qədər zamandır məhrum; nə qədər zamandır qaranlıqdayam; nə zamandır ulduzlar yox səmada xatırlamıram...Çünkü mən hər an səni yaşadım... Gəldiyin gün doğulmuşdum çünki mən; gəlişinlə var olmuşdum… Boz buludları söküb atmışdım üzərimdən, günəş hər gün səninlə doğulurdu həyatıma...Qarda çiçəklər açdırardım artıq… Çünki sən var idin… Sən eşq idin, həyat idin, ümid idin, can idin…
Sən həyatın dadı, gülüşlərimin adı… Sən ümid qaynağım idin…

Halbuki getdin…

Ən acı təkliyin sənsizlik olduğunu öyrəndim gedişinlə… Bu səhər məni oyandıran səsin yox idi… Və mən bunun