Keçən ilin payız fəsli idi. Məndə o məclisdə var idim.Şəhərimizin bir neçə ağsaqqalları,
oxumuşları, tacirləri yığışmışdılar ki, öz aralarında məsləhət edib bir "klub" binası qoysunlar.
Həmin məclisdə bir neçə axund da var idi.
Məclis əhli tamam cəm olandan sonra cənab Cəfər bəy (dörd il bundan irəli Moskva darülfünununun ədliyyə şöbəsində təhsil edib) ayağa durub başladı rus dilində "klub"un nədən ibarət olmasını bəyan etməyə.
Cəfər bəy sözünü qurtarıb oturdu. Amma heç kəsdən bir səs çıxmadı. Mən duydum ki,
Cəfər bəyin sözlərini bir-iki yoldaşlarından savayı başa düşən olmadı. Mənim zənnim
doğru imiş, çünki mollaların birisi üzünü Cəfər bəyə çevirib dedi:
"Bəy, nitqiniz bəndəyə məfhum olmadı".
Cəfər bəy mollaya bir cavab vermədi, çünki mollanın dediyini qanmadı. Cəfər bəy gözlərini dirədi mollanın üzünə, molla da Cəfər bəyin üzünə. Axırda tacirlərin biri Cəfər bəyə dedi ki, ay bəy, sənin sözlərinə biz necə ki, lazımdı mültəfiq olmadıq. Çünki biz rusca o qədər bilmirik, əgər mümkündü, zəhmət olmasa müsəlmanca de. Cəfər bəy durdu ayağa və çeşməyini düzəldib dedi: "Qaspada, pajalusta, mən bir az kak sleduet, müsəlmanca dildə abyasnitsya ola bilmirəm, proşu izveneniya (yəni müsəlmanca necə ki, lazımdı danışa bilmərəm, məni bağışlayınız). Oturanların çoxusu dedi: "heç eybi yoxdu, bəy, heç zəhmət çəkmə".
Sonra Həsənağa ayağa durdu və bu cür danışdı:
"Biz, müsəlmanlar lap bədbəxt olmuşuq: hər bir millət özü üçün bir klub açıb axşamnan
axşama yığışır ora və hər kəs hər nə kefi istəyir eləyir, biri görürsən qəzet oxuyur, biri tansavat eləyir, biri qumar oynayır, biri yeyir, biri içir. Qərəz dost dostu ilə, aşna aşnası ilə
görüşür və xoşluq ilə vaxtını keçirir. Amma biz biçarələr otururuq evdə və bir yer tapa bilmirik ki, orada ürəyimiz istədiyi kimi günümüzü keçirək"Həsənağaya mollaların biri belə cavab verdi; çox əcəb, bavücudi-həmə in gərək bunu nəzərdə tutasınız ki, "klub" dediyiniz yerdə gərək şərab istemal olunmasın və illa bizim üçün oraya gəlmək bir az