i göstərərək;

- Nə edəcək!!!, Sədrəddini tanımırsan, Allahın bəlasıdır! Bizdən tısbağanın hər birini 10 dollara alıb, bildiyimə görə, fransızlara 30 dollara satacaq. Dostum, bizə dəxli olmayan söhbətləri edirsən ha!.

Bilirsənmi ki, Parisin bahalı restoranlarinda tısbağadan hazırlanmış yeməklər 150 dollardan asagı satılmır? Hər oğulun gücü çatmaz belə yeməkləri sifariş etsin. Bu cür xörəkləri yalnız milyonçular yeyir. Mən yenə ona;

- Qardaş, niyə hirslənirsən, doğrusu mən kitablarda fransızların qurbağa çığırtmasını xoşladıqlarını oxumuşdum, amma tısbağa yediklərini bilmirdim. Məni qınasan da yenə sual verəcəyəm, bəyəm Fransada Araza oxşayan çay yoxdur ki, onun sahillərindən tısbağa ovlasınlar?

Dostum bu dəfə başını bulayib az qala özündən çıxmaq istəyirdi ki, birtəhər qəzəbini boğub:

– Mənə verilən sifarişi dedim, özün bil. Biz bu biznesin dərinliklərinə gedənədək kimsə bu biznesdən milyonlar qazana bilər.

Mən ona;

- Haqlısan dostum, bizə nə var e, Sədrəddin bu tısbağaları kimə satacaq, neçəyə satacaq? Onsuz da biz fransızlarla birbaşa əlaqə əlaqə yarada bilmərik.

- Səni anladım: Bizim işimiz ondan ibarət olmalıdır ki, malı tədarük edib Sədrəddinə çatdıraq və pulumuzu alaq.

Azacıq götür-qoy edərək:

- Ancaq işimizin çətinliyi ondadır ki, bizim Irana getməyimizə hələ 12 gündən sonra icazə verəcəklər.(həmin vaxtlar yerli camaata ayda bir dəfə Irana keçməyə icazə verilirdi - müəllif) Düsünürəm, günü sabahdan tısbağaları toplamaq bizə əl verməz. Yalnız Irana getməyimizə bir gün qalmış usaqları sübh tezdən Arazin sahilinə apararıq ki, camaat yuxudan durana qədər kisələri tısbağalarla doldurub evə qayıdaq və ertəsi günü Irana keçək.

Yenə Mətinə sual verdim;

- Görəsən bir dəfəyə 500 ədəd tısbağa apara bilərikmi?

Tezcə də başımda hesablama apardım - biri 10 dollardan beş min dollar, qoy bunun 1000 dollara qədəri xərclərimiz etsin, hərəmizə də birinci dəfəyə 2000 dollar qalsa bəsimizdir. Bax buna deyərəm biznes! Bir neçə aya