ı nə isə var, olmaya Irana pişik aparırsan? - soruşduqda, ona acıqla - sənə nə dəxli var nə aparıram? Heç mən soruşuram sənin bağlamanda nə var-nə yox? – dedim.

- Qardaşım, niyə hirslənirsən, elə-belə maraq üçün soruşdum.

Sonra burnunun altında mızıldana-mızıldana:”Belə getsə pişiklərin də axırına çıxacağıq” - deyib növbədə yerini tutdu.

Nəhayət ki, növbəmiz çatdi. Müfəttiş Elman kisələrə nəzər salaraq soruşdu;

- Kisələrə nə yığmısan?

- Elə bir şey deyil, cəmisi 20 ədəd kisədir, hər birində də orta hesabla 15-20 ədəd tısbağa var, bu da sənə çatacaq “şirinlik”.

Arasında 300 dollar olan pasportumu müfəttiışə uzatdım.

Müfəttiş təəccüblə;

- Birinci dəfədir belə mal aparanla rastlaşıram, ancaq deməliyəm ki, apardığın mal qadağan olunan mallara aid olduğundan buraxa bilməyəcəyəm. Hətta mən göz yumub icazə versəm belə Iran tərəfi onu saxlayacaq.

Düşündüm ki, müfəttişin qadağa məsələsini ortaya atmaqda məqsədi “şirinliyi” artırmağımdan ötəridir. Pasportun arasına əlavə 200 dollar qoydum:

- Əşi! Iran tərəfindən narahat olma, apardığım malları Sədrəddinə aparıram, qardaşı Sübhan bildiyin kimi onlarda gömrüyün rəisidir.

Dediklərimə gülümsəyərək:

- Elə isə şərtimizi burada kəsək, əgər işdi- qəzadı Iran gömrüyü malları saxlasa, mənlik deyil. Sənin 500-ün batacaq. Razılaşdıq?

“Bəli” - deyib təxminən 50 metrlik məsafədə yerləşən Iran gömrüyünə doğru yüklə dolu əl arabalarımızı itələməyə başladiq.

Ürəyimdə “əsas maneəni adladiq, sonrasında inşallah problem olmaz” - düşünürdüm.

Nəhayət ki, Iranlı müfəttişə yaxınlaşıb salam verdikdən sonra, şəstlə sənədləri ona təqdim etdim və sakitcə:

- Ağa, gətirdiyim mallar rəisinizin qardaşı Sədrəddin ağa üçündür.

Gözlərini üzümə zilləyərək soruşdu:

- Rəhim ağa, nə gətirmisən?

Cavab sadə idi:

- Tısbağa!

- Nəmənə? Babam, mən səndən yükünün adını soruşuram!

Mən yenə sakitcə:

- Ağa, dedim ki, tısbağalardır da!

Müfəttiş bu dəfə əsəbiləşərək:

- Ağa, bura zarafat