ı uzun çəkməsə də Həmdullah da gözləri yaşaranadək uğunmaqdan özünü saxlaya bilmədi.

Aldandığımı başa düşdüyümdən xəcalətimdən bədənimi soyuq tər basmışdı. Oğlanlarımın yanında bu cür axmaq vəziyyətə düşməyimdən iki qat pərt olmuşdum. Indi mən nə edim, qazancım cəhənnəm, neçə adamın zəhməti ilə topladiğımız tısbağaları yenidən kəndə, oradan da Araz qırağına aparmaq mənim üçün daha böyük rüsvayçiliq idi. Köməyimə Həmdullah ağa çatdi, lağ ilə:

- Əgər mallarını bu gün-sabah Parisə göndərməkdə çətinlik çəkəcəksənsə, bədbəxt tısbağaları geri qaytar və öz ərazinizdə körpüdən çaya burax, yazıqdılar, kisələri isə zibil qutusuna atmağı unutma, ha, ha, ha.

Heç nə deməyib arabalarımızı öz tərəfimizə doğru istiqamətləndirdik. Arxamca ləzzətlə gülüşən adamların qəhqəhələri indi də qulaqlarımdadı.

Yəqin ki, “Özgəyə quyu qazıyan, özü düşər” atalar məsəli mənim kimi adamlar haqqında deyilmişdir. Utandığımdan bir ay kənd içinə çıxmasam da, hər yerdə söhbətlərin mənim biznesimdən getdiyinə şübhəm yox idi və elə həmin vaxtdan da biznesə birdəfəlik əlvida deyib, hadisənin unudulmasi üçün Ukraynaya köçdüm.