90-cı illərin əvvəllərində ixtisasından və peşəsindən asılı olmadan hamı işsizlikdən bezib alverlə məşğul olurdu.

Sərhədlərin açılması, iş yerlərinin bağlanması sovet rejimindən qurtarmış camaatımızın hamılıqla alverə qurşanmasına səbəb olmuşdu.

Bu, insanların dolanışıqlarından ötəri həyati əhəmiyyət kəsb edirdi.

Kimi mis, alüminium, dəri, rezin, qara metal və sairə, bir sözlə ələ nə keçirdisə qonşumuz Iran Islam Respublikasına, gömrükdə isləyənlərə azacıq görüm-baxım etməklə aparıb satırdıq və qazanc əldə edirdik.

Sovet tərbiyəsi görmüs bizləri, biznes sahəsində peşəkar olan iranlı tacirlər asanlıqla aldadaraq, əlimizdəki malları olduqca ucuz qiymətə alırdılar.

Amma satdığımız malların dəyərini Amerika dolları ilə ödədiklərindən sevincimizin həddi-hüdudu yox idi.

Adını eşidib üzünü əvvəllər görmədiyimiz dollarlar bizi qürurlandırır və biznesimizi genişləndirdiyimiz üçün gecə-gündüz yollar axtarmağa sövq edirdi.

Kəndimizdə demək olar ki, hamı bizneslə məşğul idi və hər kəsə İrana apardığı malın adını başqalarından gizli saxlayırdı ki, kimsə xəbər tutub onun biznesinə girişməsin.

Qazancı çox olanlar başqalarının biznesinin sirlərini öyrənməkdən ötəri hətta xüsusi “agentlər” saxlayır və onların xidmətindən yararlanırdı.

Xalaoğlum Cəlilin söhbətindən: Alverimiz pis getmirdi, ancaq son vaxtlar dostum Mətin ilə hansi qazanclı alverə əl atırdıq, bir neçə gündən sonra rəqiblərim xəbər tutur və onlar da biznesimizə girişirdilər.

Bunun qarşısını almaq və rəqibimizi axmaq vəziyyətinə salmaq üçün dostumla çox fikirləşdikdən sonra belə qərara gəldik ki, başlayacağımız “yeni biznesin” yalan anonsunu rəqibimizin agentlərinin eşidə biləcəyi yerdə ucadan danışaq və onları bu yeni biznesə cəlb etməklə gülünc vəziyyətə salaq.

Axşamümstü kəndinçayxanasında oturub çay içir və ordan-burdan söhbət edirdik. Gözlədiyimiz kimi bir azdan “agentlər” də gəlib çıxdılar və bizə yaxın masa arxasında əyləşərək çay sifariş etdilər.

Təcrübəsiz