qaçaq
dilimiz
İslanıb üşüdü qarda, çisəkdə.
Yüksək məqamlarda yasaq
dilimiz
Qovulub yaşadı kənddə, kəsəkdə.
Insan olmaq üçün uşaq dil açar
Yasaqlar önündə biz dilsiz olduq.
Dil varsa, xalq da var, şan-şöhrət
də var
Dil yoxsa, millət yox, heç varlıq da
yox.
Soruşduq: - Dilimiz yoxsa, biz
kimik?
- Farsdan dönməsiniz - dedilər
bizə.
Baxıb gözümüzün Içinə dimdik,
Onlar qəsd elədi mənliyimizə.
Belə "tarixçilər", belə nadanlar
Sizdə də, bizdə də dürəkdir
ancaq.
Düşmən olsalar da millətə onlar
Hakimi-mütləqə dirəkdir ancaq.
Firdovsin söz açdı türk oğlu kimi
Əfrasiyab adlı Alpər-Tunqadan.
Məgər fars idimi sizin
Rüstəmi Döyüşə çağıran o böyük
xaqan?
Rüstəm Zal - İransa,
əfrasiyab - Turan,
Beləysə, fars olub
Turk nə zamandan?
Məgər türk deyildi mənim
şahlarım
Əsrlər boyunca mülki-İranda?
Bəs səni tutmazmı naləm,
ahlarım
Məni "farsdan dönmə"
adlandıranda?
Türkün zatındadır kişilik, mərdlik
O, öz düşmənini vurmaz
arxadan.
Türkə , Türk dilinə bu
düşmənçilik
Sizdə bir adətdir qalü-bəladan.
Tarixə baş vuraq: Bu ağ, bu qara
Mərdlik mayasıyla yoğrulmuş
babam.
Haqqını tanıdıb çox haqsızlara
Amma haqsıza da mərd olmuş
babam.
Bəzən özümüzü bəyənmədik biz
Dedik, filankəsə gərək oxşayaq.
Yandı öz bağımız... fikir
çeşməmiz
Özgə bağlarını suladı ancaq.
Heç kəs inciməsin, dedik qoy
bizdən
Yandıq yad evində bir çıraq kimi.
"Buyur" deyə-deyə
hörmətimizdən
Qonağı elədik evin sahibi.
Bizim böyük-böyük ustadlarımız
"Xəmsə"lər bağladı özgə dilində.
Dönüb yadın oldu bizim varımız
Babam talan oldu öz mənzilində.
Yada abidələr ucaldıb dedik:
Fəhləlik bizimdir, ustalıq sənin.
Çox zaman özgəyə qulluq elədik
Beyin bizim oldu, əsər özgənin.
Nadir də, Qacar da ölkələr aldı
Vətən ucalmadı, taxtı ucaldı.
Oz dogma elini ayağa saldı
Şahlar bizim oldu, zəfər özgənin.
Saldıq özümüzü özümüz gözdən
Kül ilə oytıadıq, əl çəkib közdən.
Ölkələr nur aldı şəfəqimizdən
Günəş bizim oldu, səhər özgənin.
Mənim sərvətimə cahan