ə axırdı
Həsrət divarını o gün asdılar.
Qardaşlar qollardan zənciri qırdı
Çayın ortasında qııcaqlaşdılar.
Dərdi boğazlayıb o gün
sevincdən
Onlar hönkür-hönkür hey
ağlaşdılar .
Qardaşlar ağladı o gün doyunca
Soldatlar, sərbazlar dəhsətə
gəldi.
O günün ertəsi Araz boyunca
Tikanlı dirəklər yenə dikəldi.
Qovuşdu bir günlük bu lay o layla
Bir günlük sevincdən çaş-baş
oldular.
Qardaşı qardaşdan ayırmasıyla
Soldatla sərbaz da qardaş
oldular.
Ölmədi, o günü gördü Bəxtiyar
Dedi: - Haqq önündə zor bərbad
ols
un. Dedi: - Mən o günü gördüm,
Şəhriyar,
Qabaqda işıq var, ruhun şad
olsun.
Bu yerdə ustadla neçə il əvvəl
Telefon söhbəti yadıma düşdü:
Mən ona "gəl" - dedim, o mənə
"gəl-gəl"
əllər görüşmədi, səslər görüsdü.
"Məndən xəbər aldı:
- Neçə yaşın var?
Yaşımı söylədim, dedi:
- Min alqış!
Dedim:
- Nəyə alqış, ustad Şəhriyar?
Dedi ki, cavansan, sən mənə
baxmış.
Arzum göyərmədi, keçibdir
yaşım,
O vüsal gününü sən gör,
qardaşım".
Getməz ağzımızdan o günün
dadı
Mən gördüm o günü bircə gün
ancaq.
Başımız üstündə yenə oynadı
Bu tayda "dubinka" , o tayda
şallaq .
Biz bunu bacardıq...
Ancaq nə fayda?
Verdik əlimizdən yelə fürsəti.
Allah bir də nə vaxt, hansı
dolayda
Bizə verəcəkdir elə fürsəti?
Tarixdə neçə yol uduzduq
nədən?
Zirvəyə qalxmışdıq, biz niyə
endik?
Səbrlə , tədbirlə, ölçüb-biçmədən
Ağla güvənmədik, hissə
güvəndik.
Səttarxan, Bağırxan və Pişəvəri
Bizimçün hər biri diridən diri.
Onlar qəhrəmandı, qəhrəman,
fəqət
Təkcə igidliklə kar aşmır indi.
Uzağı görmədən, təkcə cəsarət
Arzuya, istəyə yol açmır indi.
Onlar ölçmədilər uzunu, eni
Tədbir tökmədilər, əzab çəkdilər.
Tuta bilsəydilər günün nəbzini
Arzu güllərini dərəcəkdilər.
Qırx il həsrət qaldı almana alman
Dövrana baxdılar, vaxta baxdılar.
Onlar qanadlanan arzularından
Zamanın çiyninə qanad taxdılar.
Düşündük dərdimiz artdı ilbəil
Vaxtin damarını tuta bilmədik.
Siz: " zaman başqadır, vaxt o
vaxt deyil",
Bizsə o arzuyla şerlər dedik.
İstiqlal