HƏYAT, SƏN NƏ ŞİRİNSƏN
Səndən doymaq olarmı, həyat
sən nə şirinsən!
Ancaq hamının deyil,
Sən həyatın qədrini
Yalniz bilənlərinsən!...
Özünü bu dunyada heç kəs
qonaq sanmamış,
Ancaq ömrün özü də bərabər
paylanmamış.
Ömür paylanan zaman görün
kimə nə düşdü ,
300 il boz qarğaya, on il şahinə
düşdü.
Həyat sən nə şirinsən, kim
səndən doydu getdi?
Gedənlər bu dunyada qəlbini
qoydu getdi.
Dunən bir qoca qarı
Dilində ahu zarı.
"Bu dunyanın əlindən gəlmişəm
zara" - dedi.
" ölmürəm ki, bir dəfə canım
qurtara" - dedi.
Ürəkdənmi söylədi o bu sözü
görəsən?
Xeyir inanmıram mən!
o, yana - yana dedi;
Dili soylədisə də,
Ürəyində o dərhal:
"lənət şeytana" - dedi.
Həyat, sevincin qədər, əzabın da
şirindir,
Səni mənalandıran o
keşməkeşlərindir.
200 il yaşadı ləzzət içində
Loğman,
Yenə möhlət istədi ölərkən
Allahından .
Yatırdı göy çəməndə, çatdı ona
Əzrail.
Söylədi: - 200 il
ömür sənə bəs deyil?!
Mən canını almağa gəlmişəm nə
sözun var?
Loğman dedi: - sözüm yox,
aldığımı gəl apar.
Ancaq mənə macal ver bircə
anlıq əcəldən,
Gəl canımı burda yox, o
çəmənlikdə al sən.
Əzrail razılaşdı...
Ayağa qalxdı loğman
Yeridi
Daş asıldı ancaq ayaqlarından,
Asta - asta yeriyib çatdı dediyi
yerə.
Loğman baxdı göylərə, Loğman
baxdı yerlərə
Bu son baxışı ilə üstündən 200 il
Yaşadığı cahanla vidalaşdı elə
bil...
Özü vidalaşsa da, gözü qaldı
cahanda
O düşündü bu anda:
"Nə görmüşəm dünyada bu
cahana gələndən?
Ahhh elə bilirəm ki, dünən
doğulmuşam mən.
Ömrümü verdim bada,
Nə görmüşəm dünyada."
Loğmanın gözü bu an bir gülə
dəydi, durdu.
Ürəyini quş kimi gülə doğru
uçurdu.
"Ahh onu kim üzəcək, bircə
bunu biləydim , - dedi.
O gülü də iyləyib , sonra
öləydim." -- dedi.
Ancaq, ancaq nə fayda ...
Yetişmiş artıq əcəl,
Loğman dedi: - Hazıram , al
canımı indi gəl.
Əzrail dedi: - Ancaq agah eylə
məni sən,
Ölüm üçün nə fərqi bu çəmən, ya
o çəmən?
Neçin məni qoymadın orda alım
canını?
Loğman dedi: - Həyatın şirin olur
hər